tag:blogger.com,1999:blog-199691532011-10-10T11:12:12.366+03:30یک، دو حرفِ تیمور آقامحمدیتیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.comBlogger411100tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-75023665517559727172011-01-12T09:29:00.003+03:302011-01-12T11:55:08.927+03:30<span style="font-size:130%;"><strong><span style="color:#3333ff;">یک</span></strong><br />هرگز به جنگ، سیگار تعارف نکن<br />آتش فندکش که بلند شود<br />روزگارمان سیاه می شود.<br /><br /><br /><strong><span style="color:#3333ff;">دو</span></strong><br />وقتی نصیب من نیستی<br />تمام پل هایی را که به تو می رسند<br />ویران می کنم<br />و آرزو می کنم<br />ناوهای جنگی هم تو را نیابند.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-7502366551755972717?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-51499510367718176242011-01-11T13:07:00.009+03:302011-01-11T13:28:43.151+03:30<span style="font-size:130%;"><span style="color:#3333ff;"><strong>یک</strong></span><br />چه در کافه های دلتنگ پاریس<br />چه در هوای مه آلود لندن<br />چه در سواحل اروند<br />بی تو<br />جهان به ماست بیرون از یخچال می ماند<br />و من<br />مگسی که گرداگرد آن می چرخد.<br /><br /><br /><span style="color:#3333ff;"><strong>دو</strong></span><br />نمی توانم سنگر را بدون نگهبان رها کنم<br />حبه قندی برای این استکان تلخ می خواهم.<br /><br /><br /><strong><span style="color:#3333ff;">سه</span></strong><br />چشم های پف کرده ی ناصرالدین شاه هم<br />تلخی فنجان های تو را درک نمی کند<br />قهوه ی شازده های ریز و درشت قجر نیز.<br />چه تلخی تو گاز خردل!<br /><br /><br /><strong><span style="color:#3333ff;">چهار</span></strong><br />نقش فرماندهی را بازی کن<br />که در بندرگاهی ناشناخته کشته می شود<br />ما<br />قرار است سیاهی لشکر باشیم<br />برایت اشک بریزیم و<br />پول بگیریم.<br /><br /><br /><strong><span style="color:#3333ff;">پنج</span></strong><br />هر صبح<br />به گلهای کلاه خودم آب می دهم<br />زره ام را پهن می کنم توی ایوان<br />کاپوچینو را هم می زنم<br />با خنجر فولادی ام<br />و به تمام نقاط تنم<br />نامه می نویسم<br />چه تهران عجیبی است این شهر!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-5149951036771817624?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-67503578687792710092010-10-02T15:29:00.002+03:302010-10-02T15:31:52.397+03:30<div align="justify"><strong>داستان قدیمی "دهان هیچ فیلسوفی نمی تواند قانع ام کند" در شماره ی 74-73 نشریه ی </strong><a href="http://roodaki.nivand.ir/archive.php?ID=7"><strong>رودکی</strong></a><strong> (نیمه ی نخست مهر 89) چاپ شده است.</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-6750357868779271009?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-44862970672764393192010-09-30T08:52:00.004+03:302010-09-30T09:02:15.936+03:30<div align="justify"><strong>در بخش «داستان کوتاه» «نخستین جشنواره ی خصوصی داستان پایداری»، دانیال قندی نویسنده ی داستان «خر خر»، مجید استیری خالق داستان «بوی اول باران» و <span style="color:#3333ff;">تیمور آقامحمدی نویسنده ی داستان «زنم می خواهد کمی بمیرد»</span> رتبه های اول تا سوم را از آن خود کردند.</strong><br /><strong></strong><br /><strong>همچنین در بخش «فلش فیکشن»، پیمان سرحدی زاده خالق داستان «تشنگی»، نازنین جودت نویسنده ی داستان «جایزه» و سارا علومی خالق داستان «به کسی نمی گم که خدا...» رتبه های اول تا سوم را کسب کردند.</strong><br /><strong></strong><br /><strong>مشروح خبر را در <a href="http://nashrehezare.ir/?cat=13">نشر هزاره ی ققنوس</a> و <a href="http://www.farsnews.net/newstext.php?nn=8907071704">خبرگزاری فارس</a> بخوانید.</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-4486297067276439319?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-62008531870382076392010-09-30T08:47:00.002+03:302010-09-30T08:52:27.422+03:30<div align="justify">تحلیل علی الله سلیمی از ادبیات جنگ را می توانید در<a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8907060036"> این جا </a>بخوانید.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-6200853187038207639?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-86039727061192283732010-08-23T12:04:00.002+04:302010-08-23T12:09:08.971+04:30<div align="justify">گزارش جلسه ی نقد داستان "<strong>سرم میان دست هایم راه می رود</strong>" در وبگاه <a href="http://kanoonweb.com/">کانون ادبیات ایران</a> منتشر شد.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><a href="http://kanoonweb.com/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=929:1389-05-31-11-02-48&amp;catid=73:workshope&amp;Itemid=104">داستان</a></div><div align="justify"><a href="http://kanoonweb.com/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=930:1389-05-31-11-07-15&amp;catid=73:workshope&amp;Itemid=104">نقد</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-8603972706119228373?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-84521616973712352712010-08-22T09:02:00.004+04:302010-08-22T10:09:51.004+04:30<div align="justify">داستان <a href="http://www.jenopari.com/article.aspx?id=1674">«<strong>مردی گرد با خال سیاهی روی گونه</strong>»</a> را می توانید در سایت ادبی <a href="http://www.jenopari.com/sresults.aspx?categ=2">جن و پری</a> بخوانید.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-8452161697371235271?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-42897864324457743882010-08-18T10:33:00.005+04:302010-08-18T13:22:02.045+04:30<div align="center"><a href="http://arthamedan.com/gallery/halbum/hamed/mohamadhoseyni/images/004.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 448px; DISPLAY: block; HEIGHT: 299px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://arthamedan.com/gallery/halbum/hamed/mohamadhoseyni/images/004.jpg" /></a><strong> در کارگاه دو روزه داستان نویسی در همدان مطرح شد:</strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;">امکان بهره گیری فراوان نویسندگان از قصه های قرآن</span></strong></div><div align="justify">محمد حسینی، نویسنده ی مطرح کشور، در کارگاه دو روزه داستان نویسی حوزه هنری همدان اشاره کرد: نویسندگان امروز می توانند بهره های فراوانی از قصه های قرآن ببرند. با خوانش قصص قرآن و دقت در آن ها، می توان به این شیوه ها پی برد.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"> </div><div align="justify">در <a href="http://www.arthamadan.ir/Default.aspx?page=4657&amp;section=litem&amp;mid=17847&amp;id=123232">این جا</a> و <a href="http://iqna.ir/hamedan/news_detail.php?ProdID=629499">این جا </a>بیش تر بخوانید.</div><div align="justify">گزارش تصویری آن را در هم در <a href="http://arthamedan.com/gallery/halbum/hamed/mohamadhoseyni">این جا</a> ببیند.<br /><br /></div><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-4289786432445774388?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-80442879483406151002010-08-04T12:18:00.004+04:302010-08-04T12:27:06.914+04:30<div align="justify">داستان <a href="http://www.jenopari.com/article.aspx?id=843"><strong>سرم میان دست هایم راه می رود</strong> </a>در <a href="http://www.kanoonweb.com/"><strong>کانون ادبیات ایران</strong> </a>نقد می شود. مسوول جلسه، نویسنده، منتقد و مدرس ادبیات داستانی آقای <strong>محمدرضا گودرزی</strong> خواهد بود.<br />این جلسه روز چهارشنبه 20/5/1389 از ساعت 17 تا 19 در تهران. میدان هفت تیر. خیابان مفتح جنوبی. کوچه ی اردلان (روبه روی ورزشگاه شیرودی). پلاک25 (کانون ادبیات ایران) برگزار می شود.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-8044287948340615100?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-37004276954599083992010-07-10T08:53:00.006+04:302010-07-21T09:13:00.062+04:30<a href="http://www.tehranpic.net/images/il2malts9tni9vuv4rc.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 264px; DISPLAY: block; HEIGHT: 351px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://www.tehranpic.net/images/il2malts9tni9vuv4rc.jpg" /></a><br /><div align="justify"><strong>نخستین نمایشگاه داستان کوتاه</strong> هم به پایان رسید. این طرح به همت دفتر آفرینش های ادبی حوزه هنری استان همدان به مدت یک هفته از 12 تا 17 تیر برگزار شد. برای نخستین بار، داستان ها در هیأت یک تابلوی هنری با زمینه ای از نگارگری ایرانی در معرض دید علاقه مندان ادبیات قرار گرفت. خبرهای مرتبط با آن را در <a href="http://www.farsnews.net/newstext.php?nn=8904120578">فارس</a>، <a href="http://www.irna.ir/View/FullStory/?NewsId=1206749">ایرنا</a>، <a href="http://www.artna.ir/?id=1721">آرتنا</a>، <a href="http://www.shabestan.ir/newsdetail.asp?newsid=89041213435569&amp;code=76">شبستان</a> و روزنامه ی<a href="http://www.khorasannews.com/News.aspx?id=11574&amp;type=1&amp;year=1389&amp;month=4&amp;day=13"> خراسان </a>بخوانید. امیدوارم این، آغازی باشد برای برنامه هایی در ابعاد بزرگ تر و کیفیتی بهتر.</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">داوری این نمایشگاه به بازدیدکنندگان محول شده بود و هرکس حق انتخاب یک داستان را داشت که در نهایت داستان های آقایان <strong>سید حسین موسوی</strong> و <strong>سعید فتاحی</strong> و خانم <strong>فرحناز قاسمی فتح</strong> بالاترین آرا را کسب کردند و با لوح تقدیر و جایزه ی نقدی از آنان تقدیر به عمل آمد.</div><br /><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-3700427695459908399?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-83262102753114002362010-05-27T08:39:00.002+04:302010-08-04T12:27:59.905+04:30<div align="justify"><strong>کتاب <span style="color:#3333ff;">مرا با دریاهای مرده کاری نیست (زندگی و شعر هوشنگ ایرانی)</span> از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، مجوز نشر گرفت.</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-8326210275311400236?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-8591810373872030332010-03-10T12:41:00.000+03:302010-03-10T12:44:51.066+03:30<div align="justify">خبرگزاری فارس: تیمور آقامحمدی، داستان نویس، به مدیریت دفتر آفرینش های ادبی حوزه هنری استان همدان منصوب شد.<br /><br />گزارش این خبر را <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8812171356">این جا </a>ببینید.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-859181037387203033?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-23366707474037414962010-03-07T10:29:00.000+03:302010-03-10T12:45:33.346+03:30<div dir="rtl" align="justify"><strong>با انتشار کتابی درباره ی هوشنگ ایرانی، تیمور آقامحمدی در نخستین رمانش به جنگ می پردازد.</strong></div><div dir="rtl" align="justify"><strong></strong> </div><div dir="rtl" align="justify"><strong></strong></div><div dir="rtl" align="justify">خبر کامل آن را <a href="http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1486465&amp;Lang=P">این جا</a> بخوانید.</div><div dir="rtl" align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-2336670747403741496?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-66896100817133359862010-02-06T07:34:00.000+03:302010-02-10T14:20:52.387+03:30<div align="right"><strong>تيمور آقامحمدي: علت توليد اندك داستان انقلاب اعمال مميزي نيست</strong></div><div align="right"></div><div align="justify">خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران سرويس: فرهنگ و ادب - ادبيات<br />تيمور آقامحمدي معتقد است: توليد اندك آثار داستاني در زمينه‌ي انقلاب اسلامي ناشي از اعمال مميزي نيست و دليل آن را بايد در جايي ديگر جست‌وجو كرد.<br />اين داستان‌نويس در گفت‌وگو با خبرنگار بخش ادب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، عنوان كرد: موضوع در نگارش يك داستان در مرحله‌ي چندم اهميت قرار دارد. آن‌چه كه نخست اهميت دارد، نوع نگاه و زاويه‌ي ديد نويسنده در روايت داستاني‌اش است. فرقي نمي‌كند كه موضوع انقلاب اسلامي باشد يا چيزي ديگر؛ بنابراين من معتقدم پيش از موضوع انقلاب اسلامي، ادبيات است كه اهميت دارد و نويسنده در آغاز بايد بداند كه دارد داستان مي‌نويسد؛ نه اين‌كه به موضوعي مثل انقلاب اسلامي اداي دين مي‌كند؛ پس استراتژي او براي نگارش درباره‌ي موضوعات مختلف از جمله انقلاب اسلامي بايد در جهت اثبات اين باشد كه دارد داستان مي‌نويسد تا دچار شعار‌زدگي، احساس‌زدگي و هيجان‌ نشود.<br />آقامحمدي متذكر شد: نويسنده بايد با نگاهي منصف و بي‌طرف به سراغ رويداد‌هاي تاريخي برود. در واقع، اگر بي‌طرف نباشيم، كم‌تر مي‌توانيم به خلق آثاري ماندگار در حوزه‌ي ادبيات دست پيدا كنيم؛ پس بايد رويكردي را كه در آن نگاه ديگري نفي و به كناري گذاشته مي‌شود، رها كرد و با ديد همه‌جانبه، مسأله‌اي وسيع مثل انقلاب اسلامي را مورد بررسي قرار داد. البته ناگفته پيداست كه هم موافقان و هم معارضان با انقلاب اسلامي ادبيات خاص خود را رقم مي‌زنند. كساني كه راه خود را از حركت مردم در بهمن 57 جدا كرده‌اند، طبيعي است كه نخواهند به آن‌چه مطالبات مردم بوده است، بپردازند.<br />اين نويسنده‌ي تقديرشده در نخستين جشنواره‌ي داستان انقلاب براي داستان كوتاه «شركت در يك قتل دسته‌جمعي» در ادامه افزود: البته اين را نبايد از نظر دور داشت كه در شكل‌گيري انقلاب اسلامي، جريان‌هاي مختلف فكري، اعتقادي و سياسي حضور داشتند كه متأثر از فضاي انقلابي آن سال‌ها دچار خطا و اشتباهاتي بوده‌اند؛ بنابراين واقع‌گرايي در داستان اقتضا مي‌كند كه در نگاهي منصفانه، اشتباهات هريك از جريان‌هاي فكري - سياسي روايت شود تا مخاطب به قضاوتي درباره‌ي شخصيت‌هاي بازنمايانده‌شده در داستان بنشيند.<br />او ياد‌آور شد: به اعتقاد من، مسأله‌ي مميزي در اين‌كه آثار كمي با موضوع انقلاب اسلامي در حوزه‌ي ادبيات داستاني خلق شود، دخالتي نداشته؛ بلكه توليدات كم با موضوع انقلاب اسلامي بيش‌تر ناشي از وقوع جنگ تحميلي بلافاصله بعد از انقلاب است. البته با تمام‌ شدن جنگ و فرونشستن گرد‌وغبارها، توجه به انقلاب اسلامي به عنوان سوژه‌ي ادبيات داستاني بيش‌تر از گذشته شده است و اين را هم اضافه كنم كه اگر مميزي در اين مسأله دخالت داشته است، بايد پرسيد آيا هيچ‌وقت اثري درباره‌ي انقلاب تأليف شد كه مميزان ارشاد از انتشار آن جلوگيري كنند؟ </div><div align="right">لینک خبر: <a href="http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1486571&amp;Lang=P">خبرگزاری ایسنا</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-6689610081713335986?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-36380244379379736102010-01-28T08:35:00.000+03:302010-02-10T14:20:14.034+03:30<div align="justify">نخستین نشست بررسي ادبيات داستاني انقلاب در سراي اهل قلم برگزار شد و نويسندگان و منتقدان حاضر به اين نتيجه رسيدند كه ادبيات انقلاب به خاطر فرصت محدود رشد، به تعدادي داستان‌هاي كوتاه ختم شد. ولي هنوز دير نشده و بعد از 31 سال و با شناختي كه از انقلاب و دوست و دشمن پديد آمده، مي‌توان آثاري درخور و شايسته خلق كرد.</div><div align="justify"><br />به گزارش خبرگزاري كتاب ايران (ايبنا)‌ نخستین نشست بررسي ادبيات داستاني انقلاب اسلامي با موضوع داستان كوتاه انقلاب، عصر هفتم بهمن 88 با حضور داستان‌نويسان و منتقدان؛ محمدعلي گوديني، مجيد پورولي كلشتري، علي‌الله سليمي و تيمور آقامحمدي‌ در سراي اهل قلم برگزار شد.</div><div align="justify">علي‌الله سليمي در ابتداي اين جلسه گزارشي از سير و تطور ادبيات انقلاب ارايه داد و سپس محمد علي گوديني، به تاريخچه شكل‌گيري ادبيات انقلاب در حوزه هنري و نخستين كارهاي نويسندگان داستان‌هاي كوتاه كه به صورت مجموعه چاپ مي‌شدند، پرداخت و گفت: با شروع جنگ تحميلي صدام عليه ايران، ادبيات انقلاب نتوانست جايگاه خودش را تثبيت كند و دچار افت شد.</div><div align="justify">نويسنده كتاب "آتش سرد" افزود: بيشتر كتاب‌هايي كه درباره انقلاب اسلامي و بعد از جنگ نوشته شدند، درباره مسايل اجتماعي انقلاب و عوامل آن بودند. داستان‌نويسان نوقلم‌ نيز بيشتر در ادبيات جنگ فعال شدند. با به وجود آمدن اين ميدان خالي، گاهي سياه‌نويسان جولان دادند و آثاري را ضد انقلاب منتشر كردند. گوديني گفت: ادبيات انقلاب ما به خاطر فرصت كم و محدود رشد، به يك تعداد داستان‌هاي كوتاه ختم شد و براي آشنايي با انقلاب در دسترس مردم قرار نگرفتند. من به جرأت مي‌گويم كه ادبيات دفاع مقدس، ادبيات انقلاب اسلامي ما را جوانمرگ كرد. ادبيات دفاع مقدس از راه رسيد و با خيزش بلند خود ادبيات انقلاب اسلامي را تحت‌الشعاع قرار داد.</div><div align="justify">وي تاكيد كرد: شايد اگر جنگ شروع نمي‌شد چند سال به نوشتن كتاب‌هاي شعاري مي‌پرداختيم، ولي در حال حاضر با نگاه بازتر و فرصت‌شناسي و آدم‌شناسي مي‌توان كار‌هاي جالبي نوشت. همچنان كه بسيار از وقايع انقلاب روشن شده و بستري مناسب براي نوشتن در اين حيطه به وجود آمده است. اين داستان‌نويس تصريح كرد: البته در اين زمان اگر نويسندگان و صاحب قلمان آثار ارزشي توليد كنند، دچار مشكل مي‌شوند، اما اگر بازاري بنويسند، به راحتي براي چاپ اثرشان ناشر پيدا خواهند كرد.</div><div align="justify">گوديني در ادامه افزود: مشكل اصلي ما اين است كه متوليان و ناشران و نهادهاي دولتي فقط 5 درصد از سرمايه و توان خود را براي ادبيات و داستان انقلاب تخصيص مي‌دهند و فقط به مباحث تاريخ‌نگاري و خاطرات مبارزان انقلابي ارزش و بهاي خاص مي‌دهند و اين ناشي از ندانم‌كاري است. چون كساني كه در اين حوزه فعاليت دارند، نسبت قابل توجهي با ادبيات ندارند. وي خاطر نشان كرد: در اين ميان نويسندگان هم به نوعي مقصرند كه نتوانسته‌اند اتحاديه‌هايي براي حمايت از اين ادبيات، به دور از باندبازي به وجود بياورند. ولي عقيده دارم كه فرصت‌هاي خوبي براي نوشتن ايجاد شده است. محمدعلي گوديني گفت: البته با ورود بخش خصوصي به چاپ كتاب‌ها و داستان‌هاي انقلاب، بايد رقابتي سالم بين ناشران دولتي و خصوصي به وجود بيايد كه باعث شود كتاب‌هايي با نگاه‌ها و زاويه‌هاي جديد در ادبيات انقلاب اسلامي نوشته و منتشر شوند. من چشم‌انداز اين ادبيات را بسيار روشن و موفقيت‌آميز مي‌بينم.</div><div align="justify">مجيد پورولي كلشتري در ادامه اين جلسه گفت: ما داستان‌نويسان شاخصي داريم ولي اسامي داستان‌نويسانمان بزرگ‌تر از داستان‌هايمان هستند. ادبيات انقلاب به دست افراد و تيم‌هايي در حوزه هنري متولد شد و ما بايد به نوعي زير سايه‌ ‌آن‌ها كار كنيم. وي افزود: ادبيات دفاع مقدس از دل ادبيات انقلاب زاده شد، ولي هيچ حمايتي از اين ادبيات صورت نمي‌گيرد و اكثر نهادهاي انقلابي و ارگان‌هاي دولتي در زمينه تاريخ شفاهي، تاريخ‌نگاري و يا مباحث ديگر ادبيات دفاع مقدس فعالند. از داستان‌نويسان انقلاب هم هيچ حمايتي نمي‌شود و آن‌ها فقط بر اثر تعهدات خودشان به اين ادبيات مي‌پردازند.</div><div align="justify">اين داستان‌نويس ادامه داد: كارهاي شعاري، مخاطبان را از ادبيات ارزشي و به خصوص ادبيات انقلاب دور نگه‌داشته است و اين شجاعت در نزد مسوولان و مديران فرهنگي كشور نيست كه از ناشران دولتي بخواهند كه كتاب‌هاي شعاري منتشر نكنند. ناشران خصوصي حاضر به چاپ اين كتاب‌ها نيستند چرا كه عقيده دارند با اين كار به سرمايه خود لطمه بزرگي وارد مي‌كنند.</div><div align="justify"><span style="color:#000099;">تيمور آقامحمدي</span>، از ديگر حاضران در نخستین نشست بررسي ادبيات داستاني انقلاب اسلامي، گفت: بديع‌ترين تصوير قرن بيستم، انقلاب سال 1357 ايران بود و نيازمند يك ادبيات است. وي افزود: من هم عقيده دارم كه دفاع مقدس، ادبيات داستاني انقلاب را تحت الشعاع قرار داده است. ولي بعد از 31 سال ما به راحتي مي‌توانيم دوست و دشمن را تشخيص دهيم و به خلق آثاري خوب و درخور شايسته بپردازيم. آثاري كه آن زمان و حتي در عرصه هنري تولد يافتند، احساسي بودند. اما در 2 دهه اخير آثار قابل توجه و بسيار خوبي در حوزه دفاع مقدس داشته‌ايم. چرا كه از روي احساس خلق نشده‌اند. ولي در بخش انقلاب هيچ اثر شايسته‌اي نداشته‌ايم. چون دفاع مقدس آن را در خود هضم كرده است.</div><div align="justify">تيمور آقامحمدي تاكيد كرد: درباره اين كه متوليان ما افرادي حرفه‌اي و نويسنده نيستند، بايد بگويم كه آقاي محسن پرويز، معاون فرهنگي وزارت ارشاد، خود جزو نويسندگان و داستان‌نويسان كشورند و اين به نفع جامعه ادبيات ماست. حضور ايشان در اين پست نتيجه‌اي خوب و قابل قبول در روند و پيشرفت جامعه ادبيات ما خواهد داشت و براي ادبيات انقلاب اسلامي شانس و امتياز بزرگي است</div><div align="justify">وي افزود: من از افرادي نيستم كه انقلاب و جنگ را به ياد داشته باشم يا در آن دخيل باشم، ولي با آن‌ها زندگي و آن‌ها را لمس كرده‌ام. اگر بخواهم در اين موضوعات بنويسم نبايد كه در دل خاكريز قدم برداشته‌ باشم تا بتوانم اثري درخور و شايسته بنويسم. بايد براي توليد يك اثر خوب، پژوهش و تحقيق كنيم. نويسنده بايد آگاهي كامل و تاريخي از موضوع مورد نظرش داشته باشد تا بتواند داستاني خوب توليد كند.</div><div align="justify">نخستین نشست بررسي ادبيات داستاني انقلاب اسلامي با موضوع داستان كوتاه انقلاب، عصر هفتم بهمن 88 در سراي اهل قلم برگزار شد.</div><div align="right">لینک خبر در <a href="http://www.ibna.ir/vdccoxqe.2bqsm8laa2.html">خبرگزاری کتاب ایران- ایبنا</a></div><div align="right"></div><div align="right">گزارش کامل حرف‌های مرا در <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8811080274">فارس</a> ببینید.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-3638024437937973610?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-1709074941081658942010-01-26T10:22:00.000+03:302010-02-10T14:22:53.189+03:30<div align="justify">خبرگزاري فارس: نخستين برنامه از سلسله نشست‌هاي بررسي ادبيات داستاني انقلاب اسلامي در سراي اهل قلم برگزار مي‌شود.<br />به گزارش خبرگزاري فارس، در اين نشست كه به داستان كوتاه انقلاب اختصاص يافته است، كارشناسان: محمدعلي گوديني، مجيد پورولي كلشتري، <span style="color:#3333ff;">تيمور آقامحمدي</span> و علي الله سليمي درباره موقعيت و جايگاه داستان كوتاه انقلاب سخنراني خواهند كرد. اين برنامه عصر روز چهارشنبه 7 بهمن ماه از ساعت 16:30 تا 18:30 در محل سراي اهل قلم واقع در خيابان فلسطين جنوبي، كوچه خواجه نصير، شماره 2 برگزار مي شود.</div><div align="justify">اصل خبر را <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8811051555">این‌جا</a> ببینید.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-170907494108165894?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-67409324991183184092010-01-17T20:27:00.000+03:302010-02-10T14:22:33.218+03:30<div align="justify">نمی‌دانم کدام دوست گرامی، یکی از داستان‌های قدیمی‌ام را روی سایت <a href="http://8aaad.com/">هشتاد</a> قرارداده است. از انتخابش سپاس گزارم ولی اگر مرا از کارش مطلع می‌کرد شاید در آن داستان تغییراتی می‌دادم و به نگاه اکنونم به جهان، نزدیک‌تر می‌کردم؛ ولی به هر روی،این داستان که رتبه‌ی نخستِ دومین جشنواره‌ی داستان کبوتر حرم (سمنان) را از آن خود کرد، دیالوگ من و مخاطبان است.</div><p align="justify">داستان <span style="color:#3333ff;">دهان هیچ‌ فیلسوفی نمی‌تواند قانعم کند</span> را می‌توانید <a href="http://8aaad.com/archive/1388/10/post-420.php">این‌جا</a> بخوانید.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-6740932499118318409?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-36949026317879011492009-10-24T18:32:00.000+03:302010-02-10T14:25:15.328+03:30<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_q9SsrJZYcYg/SuMcLe4gycI/AAAAAAAAACU/rwfxg-YvA84/s1600-h/shortstory.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396187762114218434" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 237px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_q9SsrJZYcYg/SuMcLe4gycI/AAAAAAAAACU/rwfxg-YvA84/s320/shortstory.jpg" border="0" /></a> <div align="center"></div><div align="justify">پنجمين جشنواره ملي داستان هاي کوتاه رضوي کبوتر حرم در تالار حکيم الهي فرهنگسراي کومش سمنان با حضور مسئولان فرهنگ و ارشاد اسلامي اين استان و نويسندگان به مدت دو روز برگزار شد. معاون فرهنگي هنري اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامي استان سمنان در آئين افتتاحيه اين مراسم گفت:توانمندي هاي انسان در قوه خيال هنر را به وجود مي آورد.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">هدايت الله خياطان با اشاره به ارسال فراخوان به شرکت کنندگان جشنواره کبوتر حرم در سال هاي گذشته اظهار داشت:511 اثر از 365 نفر به دبيرخانه پنجمين جشنواره داستان کوتاه حرم ارسال شده که بيشترين آن متعلق به استان هاي خراسان رضوي،سمنان،تهران،اصفهان،قم و فارس بوده است.در مراسم اختتاميه اين جشنواره که عصر ديروز در سالن تئاتر شهر سمنان برگزار شد مدير کل فرهنگ و ارشاد اسلامي سمنان گزارشي از برگزاري اين جشنواره ارائه کرد.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">وي گفت: از مجموع 365 نفر شرکت کننده در اين همايش 237 نفر خانم و 128 نفر مرد بودند.وي از برگزاري بخش ويژه اين جشنواره به عنوان اصلاح الگوي مصرف خبر داد و گفت: 17 اثر از 15 نفر در اين بخش شرکت کردند.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">در پايان مراسم داوران اين جشنواره <strong>فیروز زنوزی جلالی،</strong> <strong>اسماعيل همتي</strong> و <strong>فاطمه سرمشقي </strong>برگزيدگان را معرفي و از آنان تقدير شد.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">در بخش اصلي اين جشنواره 4 نفر به ترتيب رتبه هاي اول تا چهارم را کسب کردند: <strong><span style="color:#3333ff;">تيمور آقا محمدي</span></strong> از قم با داستان <span style="color:#000066;"><strong><span style="color:#3333ff;">مردي گرد با خال سياهی روي گونه</span> </strong></span><span style="color:#000000;">رتبه اول</span>، مهدي يوسف پور از مشهد با داستان کبوترهاي عادتي رتبه دوم، حامد امامي از گرمسار با داستان صبح دوشنبه ديگر ميان دستها رتبه سوم و خسرو عباسي خودلان از کرج رتبه چهارم را کسب کرده وحائز تنديس، لوح تقدير و جايزه نقدي به ترتیب هفت، پنج، سه و دو میلیون ریال جشنواره شدند.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">در اين مراسم از 20 نفر نيز که هيات داوران داستانهاي آنان را شايسته تقدير دانست با اهداي لوح تقدير، يک ربع سکه بهار آزادي و يک جلد کتاب نفيس تقدير شد.بخش ويژه جشنواره نفر برتر نداشت اما از سه نفر تقدير شد.</div><div align="justify"> </div><div align="right">لینک خبر: <a href="http://shamstoos.net/post/445">پایگاه شمس توس</a>، <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8808010262">خبرگزاری فارس</a> و <a href="http://www.irna.ir/View/FullStory/?NewsId=747529">ایرنا</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-3694902631787901149?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-20448785272742918612009-01-12T09:06:00.001+03:302010-02-10T14:23:27.024+03:30<div align="justify">این داستان را افزون بر مجله‌ي <a href="http://neveshta.ir/calendar/neveshta9/data9/51-57neveshta9.pdf">نوشتا</a> می توانید در <a href="http://www.asha.ir/archives/250">خانه کتاب اشا </a>نیز بخوانید.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-2044878527274291861?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-78666696455820348022009-01-11T21:24:00.000+03:302010-02-10T14:26:15.565+03:30<div align="justify">شماره نهم مجله بين‌المللي ادبي، نوشتا، ویژه مهر و آبان به مدير مسوولي حسين واحدي‌پور و سردبیری محمد مدل منتشر شد. اين مجله به چهار زبان فارسي، عربي، انگليسي و فرانسه منتشر مي شود.</div><div align="justify">نام همکاران و زحمت کشان ادبیات را در <a href="http://neveshta.ir/calendar/neveshta9/data9/hamkaran-NEVESHTA9.pdf">این جا </a>ببینید.</div><div align="justify"></div><div align="justify">تازه ترین شماره نشریه ادبی "نوشتا" با اشعاری از علی احمد سعید (آدونیس) شاعر سوری و سهراب سپهری به زبانهای انگلیسی، لاتین، اسپانیولی و عربی عرضه شده است.<br />به گزارش خبرنگار مهر، نهمین شماره نشریه ادبی "نوشتا" با مطالبی از آدونیس، جورج اورول، ساموئل بکت و سهراب سپهری به بازار آمده است.<br />بررسی شعر سیروس رادمنش از فرامرز سلیمانی در مطلبی با عنوان "معماری فریب زیبایی"، کاوشی در شعر یدالله رویایی با عنوان "رویایی؛ شاعر مدرن سنت‌گرا"، نگاهی به مجموعه شعر "مرگ در ساحل آمونیاک" سروده داریوش معمار به قلم افسانه نجومی و بررسی نشانه‌شناسی داستان "خروس ابراهیم گلستان توسط لیلا صادقی از مقالات پژوهشی نوشتاست.<br />داستانهای از ساموئل بکت (تصویر)، <span style="color:#3333ff;">تیمور آقامحمدی (شرکت در یک قتل دسته جمعی)</span>، جیمز جویس (بلوم: اولیس در بند)، جورج اورول (انتقام تلخ است) و هادی کیکاوسی (وقتی سالامانکا گل دوم را زد) از دیگر مطالب این نشریه است.<br />چندین شعر از علی احمد سعید (آدونیس) به همراه ترجمه آنها و معرفی مشروحی از سهراب سپهری به زبان اسپانیولی و چند مقاله دیگر در موضوعات ادبی و به زبان‌های انگلیسی و لاتین دیگر مطالب نوشتا را شامل می‌شوند.<br />مطالب این نشریه بین‌المللی در 97 صفحه فارسی و 23 صفحه به دیگر زبانها منتشر شده است.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-7866669645582034802?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-84357801874717621782008-12-07T21:51:00.000+03:302010-02-10T14:25:54.807+03:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/_q9SsrJZYcYg/STwVduUTTZI/AAAAAAAAABY/XGFQ1iOZcxA/s1600-h/safarzade.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277116463764950418" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 235px; CURSOR: hand; HEIGHT: 250px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_q9SsrJZYcYg/STwVduUTTZI/AAAAAAAAABY/XGFQ1iOZcxA/s320/safarzade.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"></div><br /><div align="justify">یادش بخیر، شاعری بود حرفه ای، اما...چند سال پیش مطلبی درباره ی یکی از نامه هایش برای روزنامه <a href="http://www.hamshahrionline.ir/hamnews/1385/850601/world/litew.htm">همشهری</a> نوشتم، بد نیست بخوانیدش.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-8435780187471762178?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-36265631590750427102008-08-11T11:57:00.000+04:302008-08-12T14:01:11.352+04:30<div align="right">نسخه جاوا (ویژه تلفن همراه) داستان سرم میان دست های ام راه می رود را <a href="http://www.justupit.com/get.php?id=96581a5921314b4c0704850a05e2e133">این جا</a> دریافت کنید</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-3626563159075042710?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-5078740446551668982008-07-01T18:26:00.000+04:302008-07-01T18:33:51.766+04:30<div align="right"><br />به ‌كوشش تيمور آقامحمدي، كتابي درباره‌ي هوشنگ ايراني به‌چاپ مي‌رسد<br />سرويس: فرهنگ و ادب - كتاب </div><div align="right"><a href="http://isna.ir/ISNA/PicView.aspx?Pic=Pic-1154974-1&amp;Lang=P" target="_blank"></a>خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران سرويس: فرهنگ و ادب - كتاب<br /><span style="color:#000066;">نقد و تحليل سبكي شعرهاي هوشنگ ايراني منتشر مي‌شود</span>.<br />به گزارش خبرنگار بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، تيمور آقامحمدي تصميم دارد، پايان‌نامه‌ي مقطع كارشناسي ارشد خود را در رشته‌ي زبان و ادبيات فارسي با عنوان كامل «<span style="color:#000066;">نقد و تحليل ويژگي‌هاي سبكي اشعار هوشنگ ايراني</span>» در قالب كتابي منتشر كند.<br />به گفته‌ي او، اثر يادشده علاوه بر بخش‌هاي چكيده و مقدمه، دربرگيرنده‌ي زندگي‌نامه، معرفي كتاب‌ها و فعاليت‌هاي مطبوعاتي هوشنگ ايراني، هوشنگ ايراني در نگاه ديگران، سبك‌شناسي شعرها، دستاوردها و دلايل جوانمرگي شعر هوشنگ ايراني است.<br />آقامحمدي كه در نخستين جشن داستان انقلاب با تك‌داستان «شركت در يك قتل دسته‌جمعي» تقدير شد، از سوي ديگر، اولين مجموعه‌ي داستان خود را با عنوان «دهان هيچ فيلسوفي نمي‌تواند قانعم كند» با موضوع جنگ تحميلي و تأثير و تبعاتش بر زندگي انسان‌ها منتشر خواهد كرد.<br />او همچنين بخشي از شعرها و مقاله‌هاي تحقيقاتي‌اش را درباره‌ي ادبيات داستاني در حال گردآوري براي انتشار دارد.<br />اين نويسنده چندي پيش نيز با تك‌داستان «سرم ميان دست‌هايم راه مي‌رود» برگزيده‌ي سوم مسابقه‌ي داستان دفاع مقدس (جايزه‌ي ادبي يوسف) شد. </div><div align="right"></div><div align="right">لينك خبر: خبرگزاري <a href="http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1154974&amp;Lang=P">ايسنا</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-507874044655166898?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-15516321999089327712008-06-17T18:56:00.000+04:302008-06-17T19:01:10.803+04:30<div align="center">در جلسه نقد داستان‌هايي از مجموعه " يوسف2 "مطرح شد</div><div align="center"><strong>دستاوردهاي تازه داستاني در گرو مطالعه و اقتباس آگاهانه</strong><br /></div><div align="right"><br />مصطفي فعله‌گري، منتقد و نويسنده، ادبيات را به عنوان ايفا كننده نقش اصلي در معرفي انقلاب اسلامي و دفاع‌مقدس در جامعه معرفي كرد و گفت: نويسندگاني كه قصد دفاع از انقلاب اسلامي و دفاع‌مقدس را از طريق داستان‌نويسي دارند، بايد با مطالعه آگاهانه و اقتباس از آثار نويسندگان برجسته، به دستاوردهاي تازه‌اي برسند./<br />به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، مصطفي فعله‌گري، منتقد و نويسنده در ابتداي اين جلسه، نقد ادبي را در ايران ،كليشه‌اي و نويسندگان را قرباني اين يك نواختي دانست و افزود: صادق هدايت و محمدعلي جمالزاده، بنيان‌گذاران نقد ادبي در ايرانند و با توجه به اينكه ايران مهد داستان‌سرايي و ريشه هنرهاي ديگر است، بايد به مقوله نقد آن‌ها اهميت داد. وي در ادامه، درباره سه داستان با عناوين «ساعت‌ها همه خوابند» نوشته حسين‌علي جعفري، «آخرين پلاك‌ شناسايي را در مشت مي‌فشرديم» به قلم محمدحسن ابوحمزه و <span style="color:#000099;">«سرم ميان دست‌هايم راه مي‌رود» نوشته تيمور آقامحمدي</span> از مجموعه داستان يوسف 2 اظهار داشت: اين داستان‌ها نويدبخش اينند كه جوانان همچنان در حوزه ادبيات دفاع‌مقدس فعالند. ظاهر داستان‌ها متفاوت، اما در اصل يكي اند. موضوع هر سه داستان، گريز نقش اول داستان از اجتماع است. فعله‌گري خلاصه‌اي از داستان «ساعت‌ها همه خوابند» را بازگو كرد و افزود: رويكرد اين داستان تلخ نيست و بدون فراز و فرود پيش مي‌رود و داستان با يك صحنه نمادين به پايان مي‌رسد. البته استفاده از اصطلاحات كليشه‌اي و شعاري از توجه مخاطب به داستان مي‌كاهد. اين منتقد و نويسنده از ساختار ساده اين داستان ياد كرد و گفت: اگر نويسندگان جوان، در سبك و شيوه نگارش خود به قطعيت برسند، تبديل به يك شخصيت ادبي موفق خواهند شد. مصطفي فعله‌گري،‌ درباره نثر و ساختار داستان «آخرين پلاك‌ شناسايي را در مشت مي‌فشرديم» تصريح كرد: اگرچه ساده‌گويي نويسنده در اين داستان قابل توجه است اما با اين حال در نثر آن، شاهد بافتي نو و بديع نيستيم. وي عدم فصل‌بندي در داستان و نبود فاصله بين نقش‌ها را از ديگر ضعف‌هاي «آخرين پلاك‌ شناسايي را در مشت مي‌فشرديم» دانست. دبير جلسه نقد كتاب يوسف2، <span style="color:#000066;">نام داستان « سرم ميان دست‌هايم راه مي‌رود» را بسيار زيبا تلقي كرد و گفت: نثر اين داستان، ساده و گوياست،</span> اما حرف تازه‌اي براي گفتن ندارد. وي به تكنيك سيال ذهن كه در اين داستان استفاده شده اشاره كرد و افزود: اين تكنيك بيش از 100سال در اروپا استفاده مي‌شد. به همين دليل، بايد با استفاده از لغات بومي و عاميانه، از تقليد بپرهيزيم. اين نويسنده و منتقد ادبي، به كتاب هفت صدا اشاره كرد و گفت:‌ اين كتاب شامل؛ م‍ص‍اح‍ب‍ه‌ ری‍ت‍ا گ‍ی‍ب‍رت‌ ب‍ان‍رودا، م‍ارک‍ز و آس‍ت‍وری‍اس‌ است كه دانسته‌هاي ادبي شرق را در كارگاه‌هاي بومي خود بازسازي و اعمال كردند. فعله‌گري به كار بردن نثر ژورناليستي در هر سه داستان را نامناسب دانست و گفت: كلمات بايد با توجه به شان داستان به كاربرده شوند. با توجه به آثار احمد محمود، محمود دولت‌آبادي و سيمين دانشور، نثر تصويري و استفاده از توصيف، بهترين روش براي نگارش داستان‌نويسي است. مصطفي فعله‌گري ادبيات را به عنوان ايفا كننده نقش اصلي در معرفي انقلاب اسلامي و دفاع‌مقدس در جامعه معرفي كرد و در پايان گفت: نويسندگاني كه قصد دفاع از انقلاب اسلامي و دفاع‌مقدس را از طريق داستان‌نويسي دارند، بايد با مطالعه آگاهانه و اقتباس از آثار نويسندگان برجسته، به دستاوردهاي تازه‌اي برسند. سياستمداران هر دوران از بين مي‌روند و تنها اين كتاب است كه باقي مي‌ماند. در پايان جلسه نقد، تيمور آقامحمدي و حسين‌علي جعفري از آثار خود دفاع كردند. </div><div align="right">لينك: <a href="http://www.ibna.ir/vdcjixe8.uqevozsffu.html">خبرگزاري كتاب</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-1551632199908932771?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-53400791174094654702008-06-14T14:20:00.000+04:302008-06-14T14:22:44.142+04:30<div align="center"><br /><strong>نقد سه داستان از سه نويسنده دفاع مقدس </strong></div><div align="right"><br />خبرگزاري فارس: در هشتاد و يكمين جلسه نقد كتاب دفاع مقدس سه داستان اول كتاب «يوسف» روز 26 خرداد نقد مي‌شوند.<br /><br />به گزارش خبرگزاري فارس به نقل از روابط عمومي و امور بين‌المل بنياد حفظ آثار و نشر ارزش‌هاي دفاع مقدس، در اين جلسه نقد كه در سالن جلسات مركز آفرينش‌هاي ادبي حوزه هنري برگزار مي‌شود، سه داستان اول كتاب يوسف (داستان‌هاي برگزيده دومين جايزه ادبي يوسف) با عنوان‌هاي «ساعت‌ها همه خوابند» نوشته حسين علي جعفري، «آخرين پلاك شناسايي‌مان را در مشت مي‌فشرديم» نوشته محمدحسن ابوحمزه و «سرم ميان دست‌هايم راه مي‌رود» نوشته تيمور آقامحمدي نقد و بررسي خواهند شد. براساس اين گزارش مصطفي فعله‌گري مدير اين جلسه نقد خواهد بود. </div><div align="right">لینک خبر: <a href="http://www.farsnews.net/newstext.php?nn=8703250269">خبرگزاری فارس</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-5340079117409465470?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-42896201949995080882008-06-10T17:47:00.000+04:302008-06-10T18:22:43.293+04:30<blockquote><p align="center"><strong>مبادا چشم‌هایت را ببندی<br /></strong>نقدی بر نقد مجموعه دوبیتی «بگو تا صبح چند آدینه مانده است» سروده‌ی سید حبیب نظاری</p><p>تیمور آقامحمدی</p><p align="right">اين مقاله در سايت <a href="http://www.firooze.com/article-fa-489.html">فيروزه</a> منتشر شده است</p><p align="right">گفتمان در سرزمین پرطراوت شعر، موهبتی است برای پیش‌برد. اگر هوا آلوده نباشد، می‌شود در دو سوی یک میز نشست و شعر روی آن را واکاوی کرد، گفت و شنید، آموخت و یاد داد، بی‌هیچ گلایه‌ای، بحثی، مجادله‌ای</p><p align="right">جناب آقای مرتضی کاردر، دوست نادیده‌ام مطلبی درباره‌ی دفتر «بگو تا صبح چند آدینه مانده است؟»(1) سروده‌ی سید حبیب نظاری در وب‌گاه «فیروزه» درج کرده ‌است. آن <a href="http://www.firooze.com/article-fa-463.html">مقاله</a> مرا برانگیخت تا این مقاله‌ را بنویسم</p><p align="right">یک. نویسنده‌ی مقاله، شناخت دقیقی از شاعر نداشته است: «پیش از این از حبیب نظاری فقط یک مجموعه غزل منتشر شده بود (گزیده ادبیات معاصر نیستان) و حالا پس از چند سال، مجموعه‌ی تازه او با سیصد و سیزده دوبیتی درباره‌ی امام زمان (عج) یا آن‌گونه که بر پیشانی کتاب آمده است "سیصد و سیزده دوبیتی مهدوی" منتشر شده است: "بگو تا صبح چند آدینه مانده است."»(2) </p><p align="right">ولی من، شاعر را به‌گونه‌ای دیگر می‌شناسم و از شیفتگی او به قالب «دوبیتی» خبر دارم: سید حبیب نظاری از همان آغاز دوره شاعری خود دلبستگی خاصی به دوبیتی داشته است. «گزیده‌ی ادبیات معاصر» او (همان که منتقد آن را مجموعه غزل می‌داند) متشکل است از 20 غزل، 65 دوبیتی و 40 نوسروده. این نشانگر آن است که او از آغاز، دوبیتی را قالب اصلی کارهای خود قرار داده و قالب پر زرق و برق غزل را برخلاف هم‌عصران، در حاشیه قرار داده است. آن‌چه از او در نشریات مختلف به چاپ رسیده اکثراً دوبیتی و کم‌تر غزل و قالب‌های دیگر بوده است. چاپ 46 دوبیتی در یک شماره از روزنامه همشهری (3) و کسب مقام اول جایزه‌ی ادبی باباطاهر (1384) در بخش دوبیتی، شاهدی بر این مدعا است. ضمن آن‌که مجموعه‌ی مورد نقد، آخرین کتاب این شاعر نیست، «از این دست» مجموعه‌ی 133 دوبیتی نذر دست‌های علمدار کربلا، زمستان 86 توسط نشر حوزه هنری استان قم منتشر شده است. علاقه‌ی نظاری به دوبیتی آن‌قدر است که وقتی محمدعلی مجاهدی در کتاب «سیمای مهدی موعود در آیینه شعر فارسی»(4) در بخش مربوط به دوبیتی، می‌خواهد نمونه‌هایی ذکر کند، 14 دوبیتی می‌آورد که 7 تای آن‌ها از سید حبیب نظاری است</p><p align="right">دو. جناب کاردر دو فرض مطرح کرده است: فرض اول. «دوبیتی یکی از کوتاه‌ترین قالب‌های شعر فارسی است و اساساً در همه‌ی قالب‌های کوتاه دست شاعر برای انجام خیلی از کارها بسته است و قالب دوبیتی از این حیث (به خاطر نوع وزن و موسیقی) حتی از قالب‌های کوتاه مشابهی مثل رباعی هم محدودتر است. در چنین وضعیتی شاعر باید توانایی بسیاری داشته باشد تا بتواند شعرش را از این محدودیت‌ها نجات دهد و روایتگر حرف یا اتفاق تازه‌ای در آن باشد.»(5) </p><p align="right">فرض دوم. «علاوه بر این عرصه‌ای که شاعر در آن دست به این کار زده است (شعر انتظار) نه تنها عرصه‌ی چندان بکر و تازه‌ای نیست بلکه جایی است که در شعر مذهبی و آیینی امروز (به ویژه در سال‌های پس از انقلاب) همه نوع کاری در آن انجام شده است و شاعران مختلف از منظرهای گوناگون به آن پرداخته‌اند و دیگر کم‌تر افق تازه و کشف‌نشده‌ای در آن باقی مانده است.»(6) منتقد با همین دو فرض، کتاب شاعر را مورد مداقه قرار داده است. برای فرض نخستین باید متذکر شد که دکتر سیروس شمیسا در کتاب «سیر رباعی در شعر فارسی»(7) به بررسی بنیادین قالب «رباعی» پرداخته است و با رجوع به آن می‌توان به پاسخ بسیاری از پرسش‌ها در مورد رباعی رسید. با گسترش مطالعات ادبی، می‌توان اظهارنظرهای دقیقی در مورد این قالب ارائه کرد. رباعی از ساختمندترین قوالب شعر فارسی است. رباعی در آغاز به نام‌های دوبیتی و ترانه شهرت داشت. به گفته‌ی شمیسا، عرب‌ها اصطلاح «الدوبیت» را که به رباعی اطلاق می‌کنند،‌ از دوبیتی فارسی گرفته‌اند</p><p align="right">دکتر محمدرضا سنگری در مقدمه‌ی مجموعه‌ی «از این دست» می‌نویسد: «دوبیتی، در مجموع قالب‌های شعر فارسی، از کوتاه‌ترین، خوش آهنگ‌ترین و رایج‌ترین قالب‌هاست. هر چند شاعران بزرگ اقبالی به این قالب نشان نداده‌اند و در مجموع قله‌های شعر فارسی، هیچ‌یک نه گوشه‌ی چشمی و نه دستی در این قالب داشته‌اند و نه شهرت بدین قالب یافته‌اند؛ اما این قالب ظرف رقیق‌ترین، صمیمانه‌ترین و لطیف‌ترین احساسات شاعرانه بوده است. بعد از دوبیتی‌های باباطاهر تقریباً چند قرن دوبیتی در محاق است تا دو سده‌ی اخیر که دو چهره‌ی ممتاز در این قلمرو جان و روحی تازه در دوبیتی دمیدند. فایز دشتستانی و اقبال لاهوری را باید احیاگران این قال در دو سده‌ی اخیر دانست.»(8) سنگری در ادامه می‌افزاید: «در عصر انقلاب بازگشت به این قالب و اقبال به این فرم کوتاه و زیبا فراوان شد و آشناترین شاعران این روزگار بخشی از مهم‌ترین دغدغه‌ها و پیام‌های خویش را در همین ظرف کوچکِ بزرگ ریختند و به دست خوانندگان و خواهندگان سپردند.»(9)</p><p align="right">رباعی در طول تاریخ، محملی برای ارائه‌ی افکار فلسفی، حکمی برای اندیشه‌وران و فلاسفه بوده است، چنان که خیام و پیروانش کردند و نیز قدحی برای ریختن زلال تصوف در آن، چنان که ابوسعید ابی‌الخیر و دیگران ریختند. اما دوبیتی قالبی است برای همه. «فهلویات» یا «پهلویات» که اشعاری است به گویش لری و دیگر گویش‌های محلی و بیش‌تر در قالب دوبیتی، خود بیانگر علاقه‌ی مردم بدین قالب است. ادبیات فولکلور ما عموماً دوبیتی که از ایجاز و ضربه‌ی پایانی برخوردار است را به دیگر قوالب ترجیح داده است. بی‌گمان اگر محدودیت و مشکلی «به خاطر نوع وزن و موسیقی» در این قالب بود هرگز با اقبال عمومی مواجه نمی‌شد و به مردمی‌ترین قالب شعری بدل نمی‌گشت، در حالی که رباعی که منتقد آن را برتر از دوبیتی دانسته هرگز به این اقبال دست نیافته و قالبی برای فلاسفه و فرهیختگان مانده است</p><p align="right">برای فرض دوم، آیا منتقد می‌تواند نام چند (به اندازه‌ی انگشت‌های یک دست) مجموعه شعر مهدوی را برشمرد، مجموعه‌ای که توسط یک شاعر نوشته شده باشد، نه گردآوری؟ هرچه منتشر شده، مجموعه اشعار آیینی بوده است. در نقد علمی باید از کلی‌گویی پرهیز کرد: «در شعر مذهبی و آیینی امروز (به ویژه در سال‌های پس از انقلاب) همه نوع کاری در آن انجام شده است».(10) منظور از «همه نوع کار» چیست؟ صائب علیه‌الرحمه می‌گوید: «یک عمر می‌توان سخن از زلف یار گفت/ در بند آن مباش که مضمون نمانده است.» کتاب‌ها و مقالات بسیاری درباره‌ی مولانا نوشته‌ شده است، آیا باز نمی‌توان درباره‌ی او چیزی نگاشت؟ چرا که نه! مضمون هیچ‌گاه لوث نمی‌شود، این نگاه ماست که به ورطه‌ی تکرار می‌افتد. اگر از دریچه‌ای دیگر بدان نگریست، به زوایایی خواهیم رسید که دیگران نرسیده‌اند؛ هیچ موضوعی فی‌نفسه خوب و بد نیست. نوع نگاه بدان است که تعیین می‌کند متن موجود خوب است یا بد. وقتی دکتر تقی پورنامداریان از دریچه‌ای دیگر به مولانا می‌نگرد، حاصل کارش می‌شود کتاب «در سایه آفتاب: شعر فارسی و ساخت‌شکنی در شعر مولوی(11) »، زاویه‌ای که تنها او بدان دست یافته است</p><p align="right">منتقد با این فرض‌های ناقص به سراغ شعر رفته است. وی می‌نویسد: «بعضی عناصر و مؤلفه‌‌ها در شعر مذهبی این سال‌ها آن‌قدر تکرار شده‌اند که دیگر کارکرد شاعرانه خود را از دست داده‌اند. دیگر عادت کرده‌ایم در شعرهایی که برای حضرت زهرا (س) سروده شده‌اند منتظر انواع و اقسام ترکیب‌هایی باشیم که با یاس ساخته می‌شوند یا در شعرهای مربوط به حضرت ابالفضل (ع) نیز یاس و الماس را با عباس هم‌قافیه ببینیم؛ در شعرهای مربوط به امام زمان (عج) هم باید منتظر استفاده‌های مکرر از کلماتی مثل جمعه/ آدینه، ندبه، انتظار، نرگس و در چند سال اخیر کلمه جمکران ـ با بسامد بسیار بالا ـ باشیم. شاعر چگونه می‌تواند کارکرد تازه‌ای از این نشانه‌های تکراری به دست دهد؟ استفاده‌ای تازه از کلماتی که شاعران مختلف آن‌قدر از آن‌ها استفاده کرده‌اند که دیگر هیچ چیز کشف نشده‌ای در آن‌ها باقی نمانده است؟ شاعر باید در جستجوی کدام افق‌ تازه در شعر انتظار باشد؟ و مهم‌تر از آن این‌که چه‌قدر عرصه کشف نشده در این شعر وجود دارد که شاعر این‌گونه ـ با سیصد و سیزده دوبیتی ـ در آن دست به خطر زده است؟(12)»</p><p align="right">گزاره‌های مطرح تا پایان جمله‌ی «... با بسامد بالا- باشیم»، درست و به‌جا هستند و گمانی در آن‌ها نمی‌رود، ولی آیا برای آن‌ها مصادیقی هم در مجموعه‌ی مورد نقد می‌توان یافت؟ بسامد آن‌ها چه‌قدر است؟ آیا گونه‌ی نگاه، تکراری است؟ در مجموعه‌ی مزبور تنها 51 بار از انتظار و چشم‌انتظاری، 28 مورد از جمعه، 18 دفعه از آدینه،10 مرتبه از نرگس، 7 بار از جمکران و 6 مورد از ندبه بهره برده شده است. آیا این‌ها در 313 دوبیتی (626 بیت)، بسامد بالایی محسوب می‌شود؟</p><p align="right">در مورد جملات پایانی، نگارنده می‌پذیرد که التزام شاعر بر 313، تا حدی دست او را بسته است و شاید اگر چند ماهی پس از نوشتن شعرها دست به گزینش می‌زد، نتیجه‌ی کار، بسا به‌تر از این می‌شد ولی در این دفتر نیز دقایقی وجود دارد که نمی‌توان به سادگی از کنار آن‌ها گذشت. با نگرش جناب کاردر درباره‌ی کشف، مخالف‌ام، این نوعی تخطئه است. آن‌گونه که رفت، کافی است که طرز نگاه به یک پدیده، یک واژه را تغییر داد، آن‌وقت با آشنایی‌زدایی یا غریب‌گردانی روبه‌رو می‌شویم؛ با چرخش نگره، زبان نیز دگرگون می‌شود، آن‌گاه ما با پدیده‌ی «سبک» مواجه‌ می‌شویم. چه کسی گفته که نمی‌توان درباره‌ی موضوعی که همگان در مورد آن نوشته‌اند، نوشت؟ جالب است که منتقد برای مدعای خود نمونه‌هایی از مجموعه می‌آورد که تنها یک‌بار واژه‌ی «آدینه» آمده است.</p><p align="right">مرتضی کاردر می‌نگارد: «- بسیاری از شعرهای این دفتر شعرهایی معمولی است که اتفاق تازه و قابل توجهی در آن‌ها به چشم نمی‌خورد. - حرف‌ها همان حرف‌هایی است که تاکنون در شعرهایی از این دست بارها شنیده‌ایم. - ضرورت قافیه در موارد بسیاری سرنوشت یک دوبیتی را کاملاً تغییر داده است. - دو مصراع اول معمولاً در خدمت دو مصراع بعد و مجموع چهار مصراع در خدمت کل اثر نیستند و هر کدام ساز خود را می‌زنند. - تقریباً هیچ نشانی از تلاش‌هایی که در سال‌های اخیر توسط بعضی شاعران برای به کارگیری تکنیک‌های تازه در قالب‌های کوتاه انجام شده است دیده نمی‌شود.»(13) </p><p align="right">آقای کاردر از سویی از نوآوری و تکنیک‌های تازه سخن به میان می‌آورد و از سویی دیگر شاعر را ملامت می‌کند که چرا «دو مصراع اول معمولا در خدمت دو مصراع بعد و مجموع چهار مصراع در خدمت کل اثر نیستند و هر کدام ساز خود را می‌زنند.»؟ در مقدمه‌ی کتاب «بگو تا صبح چند...» می‌خوانیم: «او [نظاری] می‌کوشد تا با خلق فضاهای جدید، به هم‌ریختن ساختار تکراری دوبیتی، نفی نگاه کلی‌نگرانه به این گونه‌ی ادبی آن را به سمتی بکشاند که انسان معاصر گوشه‌ای از دغدغه‌هایش را در آن باز یابد...»(14) </p><p align="right">حبیب نظاری تلاش کرده است تا ساختار قدیمی دوبیتی را به هم بریزد، او در پاره‌ای از دوبیتی‌های این مجموعه و در بسیاری از دوبیتی‌های مجموعه‌ی بعدی (از این دست) موفق به این کار شده است. به اعتقاد او هر مصراع دوبیتی باید جایگاه خود را داشته باشد و می‌تواند ضربه‌ی اصلی در مصراع سوم یا حتی دوم هم اتفاق بیفتد. در مواردی جای بیت‌ها را عوض کرده است. برای مثال در دوبیتی 29، 86 و 106 برای رسیدن به توالی درست کلام باید بیت‌ها را جابه‌جا خواند </p><p align="right">29</p><p align="right">به ما ای کاش پاکی یاد می‌داد</p><p align="right">به غنچه، سینه‌چاکی یاد می‌داد</p><p align="right">زبان آسمان را انتظارت</p><p align="right">به آدم‌های خاکی یاد می‌داد</p><p align="right">68</p><p align="right">صدایش، فرصت سبزینه‌ها نیست</p><p align="right">طراوت‌بخش این آدینه‌ها نیست</p><p align="right">به جز تو هیچ خورشیدی، نگاهش</p><p align="right">زیارت‌نامه‌ی آیینه‌ها نیست </p><p align="right">106</p><p align="right">ترک‌ها خورده، خالی، تشنه، تنها</p><p align="right">دچار خشک‌سالی، تشنه، تنها</p><p align="right">من و دل چشم در راه بهاریم</p><p align="right">دو گلدان سفالی، تشنه، تنها</p><p align="right">در دوبیتی 131 ارتباط ابیات تنگاتنگ و موقوف است و نوع متعادل آرایه‌ی مدرج است</p><p align="right">شکفتن، آرزو، لبخند، جمعه</p><p align="right">جهان را گرچه آکندند، جمعه-</p><p align="right">گذشت و باز هم باران نبارید</p><p align="right">تحمل تا به کی، تا چند جمعه؟</p><p align="right">بیت نخست را باید این‌گونه خواند: ...جمعه گذشت و باز هم باران نبارید</p><p align="right">بسامد ساخت‌شکنی در مجموعه‌ی سپسین شاعر (از این دست) بیش‌تر است و در آن مجموعه با دوبیتی‌های درخشانی روبه‌رو می‌شویم که در دفتر هیچ شاعری یافت نمی‌شود، با این حال این مجموعه هم خالی از دقایق نیست</p><p align="right">53</p><p align="right">اگرچه مثل مردم، دردمندی</p><p align="right">نمی‌روید بهاری تا نخندی</p><p align="right">نگاهت، آخرین فانوس دریاست</p><p align="right">مبادا چشم‌هایت را ببندی</p><p align="right">79 </p><p align="right">شنیدم مژده‌ی تابیدنت را</p><p align="right">ندارم فرصت فهمیدنت را</p><p align="right">به خورشید زمینی خیره ماندم</p><p align="right">که تمرین کرده باشم دیدنت را </p><p align="right">108</p><p align="right">دلی سبز و تناور داشت گلدان</p><p align="right">نگاهی خیره بر در داشت گلدان</p><p align="right">دو رکعت ندبه خواند و منتظر شد</p><p align="right">نباریدی، تَرَک برداشت گلدان</p><p align="right">231</p><p align="right">غمی دارم صدایم، غرق ابر است</p><p align="right">دل بی‌ادعایم غرق ابر است</p><p align="right">به سبک قلّه‌ها چشم انتظارم</p><p align="right">همیشه شانه‌هایم غرق ابر است</p><p align="right">و نیز دوبیتی‌های زیبای 106، 121، 161، 168، 192، 231، 240 ، 253، 280 و... .با نکته‌بینی جناب کاردر موافق‌ام: « دوبیتی 141 از جهت معنایی به نوعی نقض غرض است و این معنا را القا می‌کند که جهان با جمعه‌ی موعود معادل با رنج نامحدود است.» بهتر بود که شاعر به جای «رنج نامحدود»، از «شوق نامحدود» استفاده می‌کرد</p><p align="right">جهان بی‌جمعه موعود؟ هرگز</p><p align="right">بدون رنج نامحدود؟ هرگز</p><p align="right">دلم، جاری‌ترین رود است، بی‌تو</p><p align="right">به دریا می‌رسد این رود؟ هرگز </p><p align="right">با دقت بیش‌تر -که لازمه‌ی نقد است- می‌توان به برخی از ویژگی‌های کتاب «بگو تا صبح...» اشاره کرد: سفیدخوانی و ایجاز (233، 283)؛ استفاده از ردیف بلند که کم‌تر کسی در دوبیتی بدان توجه کرده است (1، 5، 11، 16، 20، 28 و...)؛ رابطه‌ی بینامتنی، موضوعی که در دوبیتی اتفاق نیفتاده است، چند دوبیتی کاملاً مستقل با زنجیری به هم متصل می‌شوند (37و 38 و39، 128 و129)؛ طنز در شعر انتظار (49، 264)؛ قافیه‌ی دشوار (50، 172، 199)؛ قافیه‌ی بدیعی ( 66، 76، 88، 94، 122، 169)؛ نوآوری در نوع بیان (67)؛ شعر اندیشه‌ور (70)؛ هم‌حروفی «ش» که تداعی‌گر صدای آب است (88، 89، 91، 92)؛ درون‌مایه‌ی اشعار این مجموعه، فقط مدح نیست گاه نیز عتابِ یار است (90، 67، 98)؛ گاهی هم تم اشعار، اعتراض است، اعتراض به وضع موجود و خستگی انسان‌ها (147، 194)؛ فرهنگ شهادت (109،306، 307، 308)؛ ترکیبات نو از جمله «ولی امر باغ ارغوان»، «بهار بی‌برو برگرد»، «جد لاله‌ها» (31،103، 105)؛ تشخیص به «دوبیتی» (267، 268، 269).</p><p align="right">در کنار این‌ها می‌توان دوبیتی‌هایی ضعیف و شعاری را هم برشمرد: 153، 179، 218، 284، 285، 288، 297. در پایان این‌که نقاط قوت این دفتر، بسی بیش‌تر از ضعف آن است و من این مجموعه را مرحله‌ی گذار و پیش‌درآمد شاعر در عرصه‌ی دوبیتی می‌دانم و رسیدن به کتاب یک‌دست «از این دست» (دوبیتی‌هایی نذر دست‌های علمدار کربلا، با التزام دست در همه‌ی شعرها) موفقیتی برای سید حبیب نظاری محسوب می‌شود، شاید بدان خاطر باشد که تعداد آن‌ها 133 است نه 313 (!) دوبیتی‌های دیگرگون بسیاری در آن وجود دارد، از جمله دوبیتی‌های زیر</p><p align="right">124</p><p align="right">...............................................</p><p align="right">دوبیتی‌هم دو دست از دست داده است</p><p align="right">دلم تنگ است یا باب‌الحوائج</p><p align="right">...............................................</p><p align="right">که شاعر هوشمندانه، ساختار دوبیتی را شکسته است. </p><p align="right">125</p><p align="right">دوبیتی! ناگهان دستان آن ماه</p><p align="right">گلوگیر است این اندوه جانکاه</p><p align="right">رباعی باش و بشکن بغض خود را</p><p align="right">لا حول و لا قوه الّا بالله </p><p align="right">نظاری، علاوه بر تشخیص «دوبیتی»، وزن دوبیتی را از مفاعیلن مفاعیلن فعولن به مفعولُ مفاعیلُ مفاعیلن فع (وزن رباعی) تغییر داده است. </p><p align="right">17</p><p align="right">دوباره مشک، دریا –یک دوبیتی-</p><p align="right">سرودی عشق را با یک دوبیتی</p><p align="right">تنت روی زمین –یک چارپاره-</p><p align="right">دو دستت روی شن‌ها –یک دوبیتی- </p><p align="right">کارکرد «تن» و «پاره»، «دست» و «دوبیتی» ستودنی است و بسیاری از این گونه در مجموعه‌ی «از این دست» وجود دارد</p><p align="right">مرتضی کاردر می‌‌آورد: «تقریباً هیچ نشانی از تلاش‌هایی که در سال‌های اخیر توسط بعضی شاعران برای به کارگیری تکنیک‌های تازه در قالب‌های کوتاه انجام شده است دیده نمی‌شود.» او هوشمندانه می‌نویسد «قالب‌های کوتاه» زیرا می‌داند که در دوبیتی، تلاشی مستمر و گسترده برای نوآوری و میدان‌داری صورت نگرفته و‌ سید حبیب نظاری، تنها کسی است که دغدغه‌ی دوبیتی دارد و نگاهش به آن، حرفه‌ای است.</p><p align="right">* نام مقاله بخشی از دوبیتی53 از کتاب «بگو تا صبح چند آدینه مانده است؟»</p><p align="right">پانوشت‌ها1- نظاری، سید حبیب، بگو تا صبح چند آدینه مانده است؟، حوزه هنری استان قم، چاپ اول، بهار 1386، قم.2- کاردر، مرتضی، نگاهی به مجموعه‌ی دوبیتی "بگو تا صبح چند آدینه مانده است" سروده‌ی سید حبیب نظاری، نشریه‌ی اینترنتی فیروزه، <a href="http://www.firooze.com/article-fa-463.html">http://www.firooze.com/article-fa-463.html</a>3- شماره‌ی 3923، پنج‌شنبه، 27/11/13844- مجاهدی، محمدعلی، سیمای مهدی موعود در آیینه شعر فارسی، مسجد مقدس جمکران، چاپ دوم، 1383، قم.5- کاردر، مرتضی، همان.6- همان.7- شمیسا، سیروس، سیر رباعی در شعر فارسی، فردوس، چاپ دوم، 1377، تهران8- نظاری، سید حبیب، از این دست، حوزه هنری استان قم، چاپ اول، زمستان 1386، قم، ص4 (از مقدمه کتاب به قلم دکتر محمدرضا سنگری).9- همان.10- کاردر، مرتضی، همان.11- پورنامداریان، تقی، در سایه آفتاب، سخن، چاپ دوم، 1384، تهران.12- کاردر، مرتضی، همان.13- همان.14- نظاری، سید حبیب، بگو تا صبح چند آدینه مانده است؟، حوزه هنری استان قم، چاپ اول، بهار 1386، قم، ص6<br /></p></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-4289620194999508088?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-12116448145111441002008-05-25T08:35:00.000+04:302008-08-12T14:02:20.737+04:30<div align="right">این داستان در سایت ادبی <a href="http://www.jenopari.com/article.aspx?id=843">جن و پری</a> منتشر شده است</div><div align="right"></div><div align="right">نسخه جاوا (ویژه تلفن همراه) این داستان را <a href="http://www.justupit.com/get.php?id=96581a5921314b4c0704850a05e2e133">این جا</a> دانلود کنید</div><div align="right">تیمور آقامحمدی<br /><strong>سرم میان دست‌هایم راه می‌رود</strong><br />زنم‌ می‌رود و تشت لباس‌ها را از حمام می‌آورد توی آشپزخانه و می‌گذارد روی ترازو. با دو انگشت، این‌طرف و آن‌طرف تشت را نگه‌ می‌دارد تا نیفتد و از بین‌ دست‌ها به عقربه نگاه می‌کند. لباس‌ها را یکی‌یکی داخل ماشین لباس‌شویی می‌گذارد؛ جیب‌ شلوارها را بیرون می‌آورد و آستین و یقه‌ی پیراهن‌ها را هم مرتب می‌کند و می‌گذارد داخل ماشین، انگار که بخواهد آن‌ها را در کمد لباس، بچیند تا بالا، روی هم. می‌رود سر چوب‌رختی کنار در، یقه‌‌ی لباس‌هایم را نگاه می‌کند و چندتایی از آن‌ را برمی‌دارد، مانتوی قهوه‌ای خودش را هم می‌آورد و توی تشت می‌ریزد. تشت را روی ترازو می‌گذارد. با این‌که هیچ‌وقت اشتباه نمی‌کند و می‌داند هفت‌کیلو، چه اندازه لباس می‌کند، ولی وسواس امانش را می‌برد و این‌که اگر لباس‌ها به اندازه نباشد، هرگز تاب تقاتق دیوانه‌وار ماشین را ندارد که ده دقیقه آخر شروع می‌‌شود، مهیب و رعدآسا. همیشه سرم غر می‌زند که چرا به نمایندگی‌اش زنگ نمی‌زنم بیایند.<br />«تو هم هیچی‌ نگفتی؟»<br />گفتم؛ خیلی چیزها گفتم. گفتم که طاقتم دیگر طاق شده و نمی‌دانم چه کار کنم. مانده‌ام عاطل و باطل در برزخی از گناه؛ چه تضمین که ‌دست و پا بزنم و پایین‌تر نروم؟ اگر باز رهایم نکند، چه! هنوز تا عوارض پیری خیلی مانده است، من که سنی ندارم، فراموشی و حواس‌پرتی زود است که سراغم بیاید. اگر دوباره توی پیاده‌رو قاطی کردم و زمین و زمان را به فحش گرفتم، چه کسی پاسخگوست. رفته بودم که ریشه‌ی عذاب این چند هفته را بکنم. رفتم و نشستم پشت میز و چشم‌ در چشمش دوختم.<br />بهمن اسدی چیزی نخواست جز یک لیوان آب و من، برخلاف توصیه‌های دکتر و زنم، قهوه‌ی غلیظ ترک با شیر سفارش دادم که اسدی گوش تیز کرد که چه گفتم و دوباره گفتم، که قهقهه‌ای سر داد. مگر می‌شود که بعد از عمری، کاک بهمن کنارم باشد و نخواهم که لذتی از دنیا ببرم، آن‌طور که می‌خواهم؛ گور بابای پرهیز و سلامتی!<br />دراز می‌کشم روی راحتی و پاهایم بیرون می‌افتد. دنبال کنترل می‌گردم، که نیست. زنم ردیف سه‌گانه پودر لباس‌شویی را پر می‌کند، در ماشین را می‌بندد و دکمه‌ها را می‌زند: پنج بار. صدای آب می‌آید که داخل ماشین ریخته می‌شود. مرضیه با این‌که هیچ‌وقت بچه‌ای نبوده که سراغ ماشین برود برای خرابکاری، ولی زنم همیشه قفل کودک را فعال می‌کند. با دو انگشت، چند لحظه‌ دکمه‌‌های spin و option را نگه می‌دارد تا ماشین بوق کوچکی بزند و دکمه‌هایش قفل شود.<br />بلند می‌شوم و سیگاری روشن می‌کنم. زنم با صدای چخماق فندک، سرش را بلند می‌کند به سمتم. پکی می‌زنم و دودش را می‌دهم هوا و برای‌ رهایی از بار نگاهش، تند تند نگاه سرِ سیگار می‌کنم که دارد می‌سوزد، برای‌ این‌که بعداً کفرش دربیاید، خاکسترش را پنهانی توی لیوان می‌ریزم.<br />آخرین بار همین چند ماه پیش بود که رفتم بیمارستان سراغ یونس. پسر بزرگش روی تخت خالی، نشسته بود کنارش. مرا که دید پرید پایین. جعبه شیرینی را روی کمد فلزی کوچک کنار تخت‌ گذاشتم. یونس همه را خسته کرده بود، حتی زنش را؛ ولی پسر بزرگ که اسمش هیچ‌وقت یادم نمی‌ماند، همیشه بالای سرش بود، کارش را ول کرده بود برای او. اطرافیان، دیگر حوصله‌اش را نداشتند. پسرش می‌گفت اگر خوف سرزنش مردم نبود، همان هفته‌ای ده دقیقه‌ی ملاقات را هم نمی‌آمدند. یونس خواب بود. دستش را که گرفتم توی دستم، سرد بود و پر از کبودی بنفش سوزن سُرم. مراقب‌ سُرم بودم که از روی بازویش تا بالا رفته بود. پسر بزرگش رفت و از جایی از بیرون برایم صندلی آورد و خودش بالای سر پدر ایستاد. کسی توی اتاق نبود و او با دستمال عرق یونس را پاک می‌کرد. پایم خورد به چیزی، خم شدم زیر تخت. پسرش گفت: «سونده...»<br />جنازه‌اش را صبح آوردند حرم و طوافی کردند و همان‌جا نمازش را خواندند و تا گلزار تشییع‌ شد و چه جمعیتی! مرضیه، قاطی زن‌ها رفت و من با ماشین دور زدم و آمدم گلزار.<br />نشستم روی جدول کنار درخت‌ها و سیگاری جدا کردم. فندک. جیب‌هایم را گشتم، که نبود.<br />«بفرما اخوی!...»<br />گرد نازکی روی کفش‌های واکس‌ک خورده‌اش نشسته بود و شلوارش گشاد بود و ساسون‌دار و پیراهنش... و خودش. بشکنی زد و حالت فندک گرفت مقابلم.<br />«اسدی؟! کاک بهمن؟!»<br />برق از سرم پرید. مثل این‌که خدا آسمان را شکافته بود به خاطر من. کسی که می‌توانست مرا از شکنجه‌ی این چند هفته رها کند، حالا روبه‌رویم ایستاده بود.<br />سیگارم را توی لیوان خاموش می‌کنم که صدای جزّش بلند می‌شود. آمپر زنم، به‌مرور بالا می‌رود و وقتی رفت، خدا به داد برسد. همیشه همان اوایل دلخوری، از دلش درمی‌آورم. زبان‌ برایش می‌ریزم، مقصر هر که می‌خواهد باشد، باشد، من بایستی اول شروع کنم به نازکشی. مرضیه می‌گوید منت‌کشی نه، نازکشی! در همان نامزدی‌مان، از من خواست که من شروع کنم و من که داغ بودم، قبول کردم. زنم می‌گوید به خاطر قول نیست، شخصیت‌ات اینجوری است. حالا می‌خواهم حرصش را تا آخر دربیاورم. جوراب‌هایم را درمی‌آورم و روی مبل می‌اندازم و دراز می‌کشم روی موکت کف اتاق.<br />اوایل نشناختم‌اش. آمد و روی‌به‌روی‌ام نشست؛ روی زمین. جوان بود و دیلاق. سبیل نازکی هم داشت. سیاه سیاه. فارسی حرف می‌زد، فارسی خرمشهری. از من سیگار خواست. گشتم نبود. گفت می‌زنی جوان مردم را می‌کشی، حالا یک نخ سیگار هم نداری بهش بدهی؟<br />فردایش هم آمد. این‌بار سبزه بود و عربی حرف می‌زد. انگار چیزی گم کرده باشد همه جا را می‌گشت و با من حرف می‌زد و تندی می‌کرد. هرچه می‌خواستم بگویم، کلمات تا توی دهانم می‌آمدند، فقط. نمی‌توانستم چیزی بگویم. آخر دستم را گرفت و کشید و برد پشت بتون‌ها. پر از جسد بود. صف در صف. همه را با نظم خوابانده بودند کنار هم، ردیف به ردیف. هلم داد. نشستم کنارشان. همه سبیل داشتند نازک، و سبزه بودند. خواستم بگویم... که نبود، که ترسیدم تنها، که زنم بیدارم کرد و لیوانی آب داد دستم.<br />«چی شده باز...؟ هزار بار بهت می‌گم برو سراغ رفقات و تمومش کن این برنامه‌رو.»<br />سرم را ‌گذاشتم روی شانه‌ی مرضیه و او دست برد میان موهایم. دلم گرفته بود و می‌ترسیدم. بازویش را گرفتم و او نوازش‌ موهایم را آرام‌تر کرد. دلم پیچ‌خورد و یکهو بالا آوردم روی لباس‌ خوابش. صورتش درهم ‌شد.<br />موسیقی آرامی توی فضا بود. لیوان کوچک شیر را آهسته ریختم توی فنجان قهوه. مثل لکه‌ای سفید بر لجنزار اروند بمباران شده، روی سطح ماند. کمی دیگر ریختم، لکه‌ها، قطعه قطعه شدند، بسان نیلوفرهای روی مرداب اما سفید. همه‌ی شیر را خالی کردم و با قاشق همش زدم. تمام مدت نگاهم می‌کرد.<br />گفتم: «کاک بهمن بگو! تو را به خدا حرف بزن، بگو که من نکشتم‌اش، بگو.»<br />نگاهم کرد، لیوان را مثل شمعی میان دست‌هایش گرفته بود، انگاری که بخواهد با آن خود را گرم کند. گفتم: «جان بچه‌ات بگو.»<br />که با اخم سر بلند کرد، یعنی خفه‌ شو می‌گویم.<br />سرم را پایین انداختم، تند رفته بودم. حوصله‌ای برایش نمانده بود حتماً. دیگر پیر شده بود اسدی، سفیدی، دور سرش را گرفته بود و داشت به همه‌جا نفوذ می‌کرد: کاک بهمن در محاصره. صدای خنده‌ی دختر و پسری از پشت سرم می‌آمد، پسره ریز ریز می‌خندید و دختره بلند بلند حرف می‌زد و ریسه می‌رفت.<br />به هوای برادرم که یکهو بی‌خبر گذاشته و رفته بود خرمشهر، رفتم. که گیر افتادم میان حلقه‌های آتش و محاصره. بعدِ چند روز فهمیدم برادرم رفته اهواز. همه اسلحه می‌گرفتند من هم رفتم مسجد جامع، شناسنامه‌ام را‌ دادم به زن‌های توی مسجد و یک ام‌-یک یا به قول کاک بهمن، ام- چماق، بس که بد تیر می‌انداخت و گیر می‌کرد، گرفتم، همین را داشتند، هرچه بود داده بودند دست مردم. بچه‌ها را جمع کرده بودند توی خانه‌های پیش‌ساخته، ورودی جاده‌ی اهواز. تانک‌های عراقی افتاده بودند توی دشت و داشتند می‌آمدند سمت شهر. یکی آمد سمت من، که تو ساختمان انبار برق، پناه گرفته بودم: «این‌جا چکار می‌کنی، بدو کرَه! بچه‌ها کمکی می‌خواهند.» شلوار گشاد پوشیده بود و پیراهن بی‌یقه، ولی شال و سربند نداشت. گفتم: «تو کرد نیستی؟»<br />جوری نگاهم کرد که انگار بد و بیراه بهش گفته‌ام. افتادم دنبالش. یک 106 دستش بود و قطار فشنگ دور کمرش. چند نفر را از خیابان طالقانی با خودش همراه کرد. رفتیم پشت بلوک‌های پیش‌ساخته، کمین کردیم.<br />مورچه‌ای خودش را از میز بالا کشید و آمد کنار سینی ملامین. قاشق را از توی فنجان برداشتم و قطره‌ای برایش چکاندم. روی آب قهوه‌ای شناور شد.<br />زنم صندلی را می‌گذارد زیر پایش و آسیاب کوچک را از کابینت بیرون می‌آورد، اگر قبل‌ترها بود، مرا صدا می‌کرد تا دست دراز کنم سمت کابینت بالایی، بدون صندلی. تلفن زنگ می‌خورد. چشم‌هایم را باز نمی‌کنم. آن‌قدر زنگ می‌زند که زنم از توی آشپزخانه بلند می‌شود و راحتی‌ها و من را دور می‌زند و گوشی بالای سرم را برمی‌دارد. حتم هرچه خواسته به من گفته توی دلش یا در حال جمع‌آوری است تا یکهو سرریز کند و شمری شود که بیا و ببین. به درک! هرچه باداباد، این‌بار تا آخرش می‌روم.<br />گفت: «رفیعی نیامد چرا؟»<br />تنها پیشخدمت کافی‌شاپ را صدا کردم، که پیر بود، با موهای کاملاً سفید و لباس فرم:«گفتی آقای رفیعی کی تشریف میارن؟»<br />«عرض کردم، کار بانکی دارن گفتن یک ساعت به ظهر، خودشون رو می‌رسونن.»<br />بهمن اسدی ساعتش را نگاه کرد: «عجب بساطی به هم زده این رفیعی ‌ها؟ همان موقع‌ها هم زبل بود.»<br />و:«چندبار عراقی‌ها گرفتنش. فرداش می‌دیدیم توی خیابان فردوسی یا از پشت گمرک دارد می‌آید سمت ما، قبراق.»<br />بی‌حوصله‌تر از آن بودم که بگویم سال‌هاست که می‌آیم این‌جا، به این کافی‌شاپ، سنگ صبورم است رفیعی. درست است که آن رفیعی قبل‌ترها نیست، ولی هرچه باشد تکه‌ای از خاطرات من است که مانده، با این فرق که حالا تکانی به زندگیش داده و آن‌وقت‌ها تکانی به خودش می‌داد. همیشه تحویلم می‌گرفت و می‌گفت که هروقت احساس کردی، کم آورده‌ای بیا این‌جا، من از این تنگه‌ها گذشته‌ام بارها. چشمک رفیعی و خط لبخندش، که محو می‌شود در پیرنگ صورت. رفیعی می‌گفت تازه بازی را بلد شده است، پیش از هر بازی باید قواعدش را بدانی، وگرنه مثل خیلی‌های دیگر، جا می‌مانی.<br />لیوان را رها کرد اسدی و سرش را میان دست‌هایش که مثل گچ سفید بود، گرفت، شبیه این‌که بخواهد بچلاند توی لیوان. دست‌هایش را گرفتم توی دست‌هایم. یخ بود و سردی از دست‌ها به تمام تنش نفوذ می‌کرد. «کاش نمی‌آمدیم این‌جا...»<br />چند جوان با موهای سیخ، نشستند دور میزی پشت سر بهمن؛ شلوارهای گشاد و پیراهن‌های آستین کوتاه سیاه و اندامی. همین که نشستند سرها را نزدیک هم کردند، از چهار طرف و چیزی گفتند. صدای بلند خنده...<br />هفته‌ی پیش دوباره آمد. گفت: «بیچاره! تو منو زدی، با یه ام-یک. تو هموطنت‌ رو کشتی، یه ایرانی رو... قاتل!»<br />«قاتل» اکو شد و همه‌جا دهان باز کرد به تکرارش، بلوک‌ها، تیرهای آهن، آسفالت کف خیابان، آسمان، اسلحه‌ی توی دستم، که پرتش کردم، که خندید و صدایش روی همه‌ صداها لغزید.<br />سبیل نازک جوان، پرپشت شد و دستش ستبر. تنش از پیراهنش زد بیرون، ورم کرد و حفره‌ی توی سینه‌اش باد کرد و گلوله را انداخت بیرون و شروع کرد به لرزیدن، دراز به دراز، کف آسفالت.<br />مورچه از گرداب قهوه رها شد و رفت سمت لیوان اسدی و ردی از قهوه درست کرد. پیشخدمتِ جوان و قبراق آمد: «آقای رفیعی گفتن کارشون که توی گمرک تموم شد، خودشون رو می‌رسونن.» با دستمال لکه‌های قهوه را پاک کرد،‌ ولی مورچه‌ را ندید که لیوان بهمن را دور زده بود. به لیوان که رسید، دست نگه‌داشت. لکه‌ی خونی بین لیوان و کاک بهمن، به میز چسبیده بود. هر دو به اسدی نگاه کردیم. پشت دست‌ را به دماغ زد و نگاهش کرد. «چیزی نیست. یه خون‌ دماغ ساده‌اس.» رفت که بشوید. شکاف باریکی روی دیوار روبه‌رو. هیچ‌گاه نبود، یکهو دیدم آن‌وقت، اتفاقی. پیشخدمت را صدا ‌زدم.<br />مرضیه بابونه و گل ختمی را قاطی می‌کند و می‌ریزد توی آسیاب استیل و دکمه را می‌زند. قیییییییژ. قیییییییژ. شلال موهایش دور آسیابِ میان پاهایش، حصاری ساخته است. همیشه خوف آن را دارم که نکند گیر کند به تیغ آسیاب...<br />گفتم: «می‌دونی چیه؟»<br />«...»<br />«حکایت ما، حکایت اون مهره‌ی پیاده‌اس که وقتی با همه‌ی هم‌قطارهاش از صفحه پرت شد بیرون، تازه فهمید که مهره‌های ردیف اول اصلاً تکون هم نخوردن. همان‌طور سرجاشون موندن: قلعه و اسب و رخ و... با خودش می‌گه اگه بازی از نو شروع شه، می‌دونم چکار کنم...»<br />در آخرین خانه، تکیه دادم به دیوارهای سیمانی، ام-یک مثل بچه‌ای به سینه‌ام چسبیده بود. بچه‌ها توی خانه‌های جلویی کمین کرده بودند. کاک بهمن صورتم را توی دستش گرفت: «هواتَه دارم. باک نداشته باش!»<br />و رفت و گویی که چیزی یادش آمده باشد، برگشت: «غریبه‌ای... ها؟» لبخندم ماسیده بود گوشه‌ی لبم که خشک بود و می‌لرزید.<br />صدایی آمد یا من شنیدم؟ کسی گفت یا من احساس کردم؟ چطور کسی چیزی نشنید و من شنیدم؟ چو افتاده بود توی شهر که چند عراقی، با لباس محلی نفوذ کرده‌اند و خساراتی به خانه‌ها زده‌ و چند نفر را هم سر بریده‌اند!<br />«عراقی‌ان...بزنید، بزنید!»<br />یکی آمد توی تیررس من. همان‌جا که اسدی گفته بود هر جنبنده‌ای دیدی بزن. گفت، ولی بعدها فهمیدم که منظورش عراقی‌ها بودند، نه...<br />جوان آفتاب سوخته‌ای بود، با پیراهن سفید و شلوار مشکی. مرا نمی‌دید و دست‌هایش توی جیب شلوار بود. آن‌جا چکار می‌کرد، برای کمک آمده بود یا اصلاً داشته رد می‌شده، فقط همین؟ هنوز هم نفهمیده‌ام. کاش مرا ندیده بود. یکهو نگاهش افتاد به من که ام-یک را سمتش نشانه رفته‌ام. خدایا چرا این‌طوری شد. هول کرد و خواست دستش را از جیبش بیرون بیاورد و بگیرد بالا. یکیش درآمد و آن‌یکی ماند آن تو. زور زد، نشد. گمان برم داشت می‌خواهد کاری کند که ماشه را چکاندم و جوان پرت شد. چند تیر شلیک کرده بودم. از خانه‌های کناری، صدای شلیک آمد و پشت‌‌بندش همه ریختند دور و برش: «ئی ایرانیه بابا، ایرانی رو زدن...»<br />«عراقیه؟»<br />«چرت نگو!‌ عراقی نیست پس چیه؟»<br />«خود نامردشه. ببین وقاحت چشماشو.»<br />کاک بهمن هم آمد بالا سر جوان دیلاق، که من فرار کردم سمت شهر. فردا که آمدم هرچه گشتم نبود، به جای اینکه جوابم را بدهند، از من کار می‌کشیدند: برو مسجد کمک زن‌ها. بدو پشت خط‌آهن، کمک کن سنگر درست کنند. بپر کمک رفیعی. رفتم ولی رفیعی نگفت که او جوان را برده. انگار که دست‌به‌یکی کرده بودند، تا نفهمم چه گندی زده‌ام یا نه، حتماًً عراقی بوده و الا کس و کارش می‌آمدند سر وقتم. عشیره‌ای می‌ریختند سرم توی آن شلوغی و دخلم را می‌آوردند، آن‌وقت نه بعدها یا اصلاً همین حالا. دیگر یقین کردم که یک عراقی را زده‌ام&shy;؛ و رفتم پی برادرم.<br />بهمن می‌گوید: «بردیمش پلیس‌راه و از آن‌جا با ماشین بردنش بهداری.»<br />و این‌که: «ها پس چی؟ با ماشین همی رفیعی بردن.»<br />«ایرانی بود یا عراقی؟»<br />مکثی کرد. میزها دور کاک بهمن و من چرخیدند، با آدم‌هایش. پیشخدمت میانسال، دستی به پشت و سینی قهوه‌ای رو به جلو با سینه‌ی باد داده از بین آن‌ها عبور کرد و سینی را گذاشت روی میز ما. دیوارها کج و راست می‌شدند. سرم را میان دست‌هایم گرفتم.<br />«نمی‌دانم. نمی‌دانم. گمانم... هول نکن! رفیعی که آمد بپرس. اون بالا سرش بود. خو اصلاً برای همین آمدیم این‌جا...»<br />نگاه مضطربی به اطراف کرد.<br />همین که اوضاع کمی آرام شد. رفتم دنبال برادرم که رفته بود سمت بانه و از آن‌جا هم سردشت، با حاج یونس، که بعدها همان‌جا ماند و شیمیایی شد، در یک روستای کوچک لب مرز.<br />کتابفروشی آن‌سوی پاساژ را نگاه کردم، از پشت نئون‌های چشمک‌‌زن کافی‌شاپ. دختری در حال ورق زدن کتابی بود و کتاب‌فروش زیرچشمی می‌پاییدش. ساعتم را نگاه کردم، از هشت شب هم گذشته بود.<br />سیگاری درآوردم و فندک زدم. دودش را دادم هوا. دختری آمد پشت سر کاک بهمن نشست و میان دودهای من گم شد.<br />پیشخدمت کافی شاپ آمد سمت ما. دست ‌برد و سرش را ‌خاراند و دسته‌ای از موهای جوگندمی‌اش کنده ‌شد. موها را توی جیب پیراهنش گذاشت.<br />«دارم گیج می‌شم، مگه این‌جا یه پیشخدمت بیش‌تر نداره؟»<br />پیشخدمت خندید فقط: «عرض کردم که آقای رفیعی امروز صبح تشریف برده‌اند شهرستان و تا آخر هفته هم نمی‌آیند.»<br />«پس کی باید این پازل لعنتی رو کامل کنه؟»<br />پیشخدمت سرش را که به اندازه‌ای کف دست کچل شده بود، خم ‌کرد طرفم: «بعله؟!»<br />سیگار دستم بود و دستم دراز شده بود روی میز و زیر سرم که پهن شده بود رویش. دودش تا بالای سرم می‌رفت و محو می‌شد. سر بلند کردم بگویم اسدی! تو آن‌ شب نرفتی سراغش؟، که نبود، که رفته بود. دویدم سمت پیشخدمت جوان که داشت پودر نارگیل روی کافه ‌گلاسه می‌پاشید.<br />«میز را حساب کرد و رفت. این هم انعام من.»<br />زدم بیرون. تو پیاده‌رو نبود. چشم گرداندم توی خیابان. چندبار طول پیاده‌رو را رفتم و آمدم، نبود. چرا آمد و چرا رفت؟ هیچ‌وقت سر از کارش درنیاوردم.<br />زنم سرش را فرو کرده است توی دستگاه بخور و پارچه‌ای روی سرش، تنها قلمبه‌ی موهایش که با کش بسته شده، پیدا است. سرش را می‌آورد بالا. بخار به هوا پخش می‌شود. قطرات ریز از صورتش پایین می‌روند.<br />انگشت‌هایم هوس سیگار کردند. خودم را کناری کشیدم و نخی درآوردم. فندک. نبود. همه‌ی جیب‌های‌ام را گشتم، نبود. کافی‌شاپ. شاید آن‌جا، روی میز جا گذاشته‌ام. رفتم انتهای پاساژ. نبود. گفتم شاید طبقه‌ را اشتباه کرده‌ام. رفتم بالا. نبود. خم شدم و از روی نرده پایین را نگاه کردم. کتاب‌فروشی بود. رفتم. ولی روبه‌روی کتاب‌فروشی، ابزار رنگ و نقاشی ساختمان بود. رفتم سراغ کتاب‌فروش که هنوز داشت دختر را می‌پایید که خم شده بود و پوسترها را ورق می‌زد.<br />«ببخشید این روبه‌رو... اون‌جا...کافی شاپ بود، درسته؟»<br />«بعله؟!»<br />«اون‌ مغازه‌ی رنگ‌فروشی، کافی‌شاب نبوده... یعنی منظورم...قبلاً چطور؟»<br />کتاب‌فروش هاج و واج بود. دختره هم دست از کار کشیده بود و نگاهم می‌کرد.<br />چند بار کل پاساژ را زیر و رو کردم و دست‌آخر نشستم روی پله‌ی کنار مغازه‌ی ابزار رنگ و تکیه دادم به شیشه‌ی مغازه‌ای که تعطیل بود.<br />ماشین لباس‌شویی صدای مهیبی می‌کند و خاموش می‌شود. مرضیه می‌دود سمتش و من از بین پایه‌های مبل می‌بینمش که سراسیمه می‌آید سمت من با صورت خیس از قطرات بخار.<br />بلند شدم که بیایم. فندکی کنار نرده‌ها بود، سریع برش‌ داشتم. براندازش کردم. خودش بود و مورچه‌ای به آن چسبیده بود. با انگشت چرخاندمش. فکر کردم که مرده، ولی نه، تکان خورد و توی خودش مچاله شد و کش آمد.<br /><br />پاییز1386</div><div align="right">نسخه جاوا (ویژه تلفن همراه) این داستان را <a href="http://www.justupit.com/get.php?id=96581a5921314b4c0704850a05e2e133">این جا</a> دانلود کنید</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-1211644814511144100?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-23532315226090546332008-03-18T08:55:00.000+03:302008-05-16T13:11:33.836+04:30<div align="right"><strong><span style="font-size:100%;">سال هشتاد و شش، سالی بود مملو از جوایز ادبی، با خاطرات تلخ و شیرینش</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:100%;">گزارش ایسنا در این زمینه را در </span></strong><a href="http://isna.ir/Main/NewsView.aspx?ID=News-1103078&amp;Lang=P"><strong><span style="font-size:100%;">این جا</span></strong></a><strong><span style="font-size:100%;"> بخوانید</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-2353231522609054633?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-78917263211630978672008-02-23T00:19:00.000+03:302008-05-16T13:10:07.338+04:30<div align="center"><span style="font-size:100%;color:#000099;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:100%;">سرويس: فرهنگ و ادب - كتاب </span></div><div align="right"><a href="http://isna.ir/Main/PicView.aspx?Pic=Pic-1090202-1&amp;Lang=P" target="_blank"></a><span style="font-size:100%;">خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران سرويس: فرهنگ و ادب - كتاب<br />تيمور آقامحمدي اولين مجموعه‌ي داستانش را منتشر مي‌كند.<br />به گزارش خبرنگار بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، آقامحمدي كه در نخستين جشن داستان انقلاب با تك‌داستان «شركت در يك قتل دسته‌جمعي» تقدير شد، اولين مجموعه‌ي داستان خود را با عنوان «دهان هيچ فيلسوفي نمي‌تواند قانعم كند» با موضوع جنگ تحميلي و تأثير و تبعاتش بر زندگي انسان‌ها منتشر خواهد كرد.<br />اين اثر در حال حاضر پنج داستان كوتاه را شامل مي‌شود، كه با اضافه ‌شدن چند داستان ديگر، براي انتشار آماده مي‌شود.<br />آقامحمدي همچنين بخشي از شعرها و مقاله‌هاي تحقيقاتي‌اش را درباره‌ي ادبيات داستاني در حال گردآوري براي انتشار دارد.<br />اين نويسنده چندي پيش نيز با تك‌داستان «سرم ميان دست‌هايم راه مي‌رود» برگزيده‌ي سوم مسابقه‌ي داستان دفاع مقدس (جايزه‌ي ادبي يوسف) شد. </span></div><div align="right"><span style="font-size:100%;">اصل خبر را </span><a href="http://isna.ir/Main/NewsView.aspx?ID=News-1090202&amp;Lang=P"><span style="font-size:100%;">اين‌جا</span></a><span style="font-size:100%;"> ببينيد</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-7891726321163097867?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-37027716612672762942008-02-20T14:16:00.000+03:302008-05-16T13:09:31.772+04:30<div align="right"><span style="font-size:100%;">به گزارش ايسنا، در پايان مراسم با حضور حسن بنيانيان، مجتبي رحماندوست - مشاور فرهنگي رييس‌جمهور - و اميرحسين فردي، <span style="color:#cc6600;">محمدكاظم مزيناني براي رمان سه‌گانه‌ي «شاهنشاهي»، سيدهاشم حسيني به‌خاطر «اشك آخر» و محمدعلي گوديني نويسنده‌ي «تالار پذيرايي»</span> در <span style="color:#993300;">بخش رمان</span> تقدير شدند و از <span style="color:#000099;">تيمور آقامحمدي براي داستان كوتاه «شركت در يك قتل دسته‌جمعي»</span> در <span style="color:#993300;">بخش داستان كوتاه</span> تقدير شد</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-3702771661267276294?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-45197006384284005742008-02-20T13:39:00.001+03:302008-05-16T13:12:17.065+04:30<div align="right"><span style="font-size:100%;"><strong>گفت و گوی «<span style="color:#000000;">کتاب هفته</span>» (شماره120 ، شنبه 27/11/86) با برگزیدگان جایزه ی ادبی یوسف را </strong><strong>در صفحه ی 8 «<a href="http://www.ketab.ir/Ketab/E-Magazine/HaftehFiles/120g.pdf">کتاب هفته</a>» بخوانید</strong></span></div><strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-4519700638428400574?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-85946486618663081262008-02-07T19:00:00.000+03:302008-05-16T13:13:27.139+04:30<div align="right"><span style="font-size:100%;">خبرگزاري فارس: برگزيدگان دومين مسابقه سراسري داستان دفاع‌مقدس (جايزه ادبي يوسف) عصر امروز با قرائت بيانيه هيئت داوران طي مراسمي معرفي و تقدير شدند. </span></div><div align="right"><span style="font-size:100%;">به گزارش خبرنگار ادبي فارس بيانيه هيات داوران بدين قرار است:</span></div><div align="right"><span style="font-size:100%;">تا اسم پاك يوسف را آورديم، قلم‌ها به تپش درآمدند و در وسعت برگه‌هاي سفيد بي‌قرار، خواستند كه از او بگويند و از او بنويسند. به ناگاه با يك فراخوان نه چندان پردامنه، 935 نوباوه داستان از مشيمه‌ ذهن بي‌قرار 550 داستان‌نويس به عالم كتابت ره كشيد. آنچه هدف‌گذاري شده بود يعني توليد داستان ،شناسايي استعدادها و تقويت پايگاه داستان‌نويسي در حوزه دفاع مقدس، نتيجه داد.<br />در مرحله اول داوري 16 داور در 8 گروه كار ارزيابي، گزينش و انتخاب آثار برتر را از منظر مباحث ساختاري و محتوايي برعهده داشتند كه حاصل آن انتخاب 375 اثر بود. 10 داور از ميان داوران مرحله اول در 5 گروه آثار راه يافته به مرحله دوم را داوري كردند و 58 اثر شايسته دريافت جايزه را انتخاب نمودند. در مرحله سوم نيز 5 داور به همراه دبير علمي با تركيبي متفاوت از داوران مرحله اول و دوم، با مطالعه و ارزيابي 58 اثر و پس از برگزاري جلسه‌اي چند ساعته آثار برتر را به شرح ذيل انتخاب نمودند.<br /></span></div><div align="right"><span style="font-size:100%;">رتبه اول هيئت داوران به داستان «ساعت‌ها همه خوابند» به لحاظ تازگي موضوع، قوت مضمون، خلاقيت و نوآوري قابل تحسين نويسنده در كاربرد سنجيده عناصر چندگانه داستاني به آقاي «حسينعلي جعفري» از سمنان</span></div><div align="right"><span style="font-size:100%;">رتبه دوم هيئت داوران به داستان «آخرين پلاك شناسايي را در مشت مي‌فشرديم» به لحاظ تأثيرگذاري، جزيي‌پردازي‌هاي داستاني و تعيّن بخشيدن توانمندانه به دغدغه‌هاي ذهني به آقاي «محمدحسن ابوحمزه» از تهران</span></div><div align="right"><strong><span style="font-size:100%;color:#000099;">رتبه سوم هيئت داوران به داستان «سرم ميان دست‌هايم راه مي‌رود» به خاطر برخورداري از زباني زنده و روايتي سيال و درست از واقعه‌اي چالش‌برانگيز به آقاي «تيمور آقامحمدي» از قم</span></strong></div><div align="right"><span style="font-size:100%;">رتبه چهارم و تقدير ويژه هيئت داوران، به داستان «پلاتين» به خاطر پرتپش بودن اثر، برخورداري از نثري زنده و برخورد خلاق، آفرينش گرانه، صميمي و عميق با عواطف گاه پرتناقض انساني به خانم «طيبه گوهري» از شيراز</span></div><div align="right"><span style="font-size:100%;">رتبه پنجم و تقدير ويژه هيئت داوران به داستان «نامه‌هاي جنگ» به خاطر برخورداري از موضوع بكر و تازه و استفاده از طنز تلخ پنهان به خانم «مرجان رياحي» از اصفهان</span></div><div align="right"><span style="font-size:100%;">رتبه ششم و تقدير ويژه هيئت داوران به داستان «پر سياوشان» به خاطر بداعت طرح وواقع‌گرايي نويسنده در نگاه موشكافانه به مناسبات انساني در متن بحران‌هاي آشكار و نهان به آقاي «حسين لعل‌بذري» از مشهد مقدس.<br />ضمناً هيئت داوران از 14 اثر ديگر به شرح زير تقدير به عمل مي‌آورد: 1- تقدير هيئت داوران از داستان «تمام حضور تو» نوشته "تكتم توسلي" از تهران 2- تقدير هيئت داوران از داستان «زير پلك‌هايش» نوشته "شيرين اسحاقي" از تهران 3- تقدير هيئت داوران از داستان «بي‌تو» نوشته "نفيسه كاظمي" از اصفهان 4- تقدير هيئت داوران از داستان «نرگس‌ها در بهار مي‌ميرند» نوشته "مريم حاجي‌لو" از كرج 5- تقدير هيئت داوران از داستان «نامه‌اي با دو خط» نوشته "معصومه كريمي" از همدان 6- تقدير هيئت داوران از داستان «براي زهرا» نوشته "آرزو مهبودي" از شيراز 7- تقدير هيئت داوران از داستان «انسان مه‌آلود» نوشته "مجيد پورولي كلشتري" از تهران 8- تقدير هيئت داوران از داستان «بَ دِ تُ» نوشته "نوح حامدي" از بندرعباس 9- تقدير هيئت داوران از داستان «پلاك 8» نوشته "محمدرضا شرفي خبوشان" از ورامين 10- تقدير هيئت داوران از داستان «ويريا» نوشته "خسرو مؤمنه" از كرمانشاه 11- تقدير هيئت داوران از داستان «ديده‌بان» نوشته "سيدمهرداد موسويان" از همدان 12- تقدير هيئت داوران از داستان «در مسير پرواز مرغان دريايي» نوشته علي‌الله سليمي از تهران 13- تقدير هيئت داوران از داستان «بازمانده» نوشته "علي ‌مهر" از قم 14- تقدير هيئت داوران از داستان «خواب» نوشته "خسروعباسي" از كرج» </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-8594648661866308126?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-43366084992033952932007-09-23T13:35:00.000+03:302007-09-23T13:47:49.279+03:30<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;">Houshang-e- Irani Position In</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;">New era of Persion Poetry</span></strong></div><span style="font-size:100%;"><br /><strong>By: Teimour Aghamohammadi<br />MA Qom University</strong><br />Abstract<br />In 1330s a poet emerged whose first poetry made him famous and well-known; his name was Houshang -e- Irani. Without any experience in Poetry – either classical or modern – he published a poetry in “khoros jangi” magazine which had a great reaction among literati; the poet in this poetry has used incomprehensible terms‚ such as “purple scream” that also critics called him so. Houshang-e-Irani by inspired by the west poetry and Indian mysticism‚ made some changes in poetry to diverge Nima-like poetry and classical literature. He tried to insert prose to poem‚ which some years later Ahmad Shamloo finished his goal. Houshang -e- Irani was a stylistic and effective poet; poets such as Sohrabe Sepehri‚ Ehsan Tabari‚ Ahmad Shamloo‚ Ahmad Reza Ahmadi‚ Yadollah Royaei and Bijan Jalali used his style in their works. Poetry complexity‚ graphical features‚ polyphonic, defamiliarization, grammatical abnormality and emphasis on prose poems (proems) ‚ made him a different poet. His poetry was a new suggestion to poetry and because of complete turns from custom and tradition‚ and lack of attention to the social base in over innovations‚ complexity resulting from wanting a weak poetry and above all lack of consistency his works result in no outcomes.<br /><br /><strong>Key words:</strong> Houshang -e- Irani‚ prose poem (proem) ‚ Abnormality<br /><br /></span><br /><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;">جایگاه هوشنگ ایرانی در شعر معاصر فارسی<br /></span></strong></div><div align="left"><span style="font-size:100%;"><br /><strong>تیمور آقامحمدی<br />دانشجوي کارشناسی ارشد - دانشگاه قم</strong></span></div><div align="right"><br /><span style="font-size:100%;">چکیده<br />در دهه سي شمسي شاعري ظهور كرد كه با نخستين شعرش، نام خود را بر سر زبان‌ها انداخت: هوشنگ ايراني. او بدون هيچ‌ تجربه‌اي در شعر – چه كلاسيك و چه نو- ناگهان شعري در مجله «خروس جنگي» به چاپ رساند كه بازتاب وسيعي در جامعه ادبي داشت؛ شاعر در اين شعر، از اصوات نامفهوم استفاده كرده، عبارت ناآشناي «جيغ بنفش» را به كار برد و مخالفان نيز او را بدان ملقب كردند. هوشنگ ايراني با الهام از شعر غرب و عرفان هند، براي ايجاد گسست ميان ادبيات سنتي و شعر نيمايي، به تغييراتي در شعر دست زد؛ او كوشيد تا بافت نثر را وارد ساحت شعر كند كه چند سال بعد، احمد شاملو كار او را به سامان رساند. هوشنگ ايراني شاعري سبك‌ساز و تأثيرگذار بود؛ ردپاي اين شاعر را در آثار سهراب سپهري، احسان طبري، احمد شاملو، احمدرضا احمدي، يدالله رؤيايي و بيژن جلالي مي‌توان يافت. پيچش اشعار، بازي‌هاي صوتي، اجراهاي گرافيكي، چند صدايي، آشنايي زدايي، هنجارگريزي نحوي و تأكيد بر شعر منثور، هوشنگ ايراني را به شاعري متفاوت بدل ساخت. اشعار وي پيشنهاد تازه‌اي به جهان شعر بود و به سبب انقطاع كامل از سنت، عدم ‌توجه به بستر اجتماعی در نوآوری‌های افراطی، پيچيدگي ناشي از ضعف تأليف و مهم‌تر از همه عدم تداوم، حاصل دسترنج او عقيم ماند.<br /><strong>كليد واژگان:</strong> هوشنگ ايراني، شعر منثور، هنجارگريزي</span></div><div align="right"><span style="font-size:100%;color:#3366ff;">اصل اين مقاله آماده چاپ است فعلا چكيده اش را روي وبلاگم مي گذارم تا بعد. <span style="color:#cc6600;">در ضمن استفاده از اين مطلب تنها با ذكر منبع و نام نويسنده امكان پذير است</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-4336608499203395293?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-1170929578781648662007-02-08T13:38:00.000+03:302008-05-16T13:14:59.912+04:30<div align="right"><span style="font-size:100%;">اين مطلب عيناً از روزنامه </span><a href="http://www.jamejamonline.ir/shownews2.asp?n=181561&amp;t=book#"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#cc9933;">جام جم</span> </span></a><span style="font-size:100%;">نقل شده است</span></div><div align="center"><span style="font-size:100%;color:#3366ff;">نويسندگان دفاع مقدس رکورد شکستند</span></div><div align="right"><br /><span style="font-size:100%;">سه شنبه 17 بهمن ماه 1385 23:39 </span></div><div align="justify"><br /><span style="font-size:100%;">:نخستين مسابقه سراسري داستان دفاع مقدس در حالي ديروز به کار خود پايان داد که نويسندگان جوان اين عرصه با ارسال 910اثر داستاني ، رکورد اميدبخشي از خود به جاي گذاشتند. به گزارش خبرنگار جام جم ، امير حسين فردي ، دبير علمي اين مسابقه در مراسم اهداي جوايز برگزيدگان که روز گذشته در تالار انديشه حوزه هنري برگزار شد، با اشاره به اين ميزان شرکت در مسابقه گفت: دست يافتن به اين تعداد شرکت کننده آرزوي هر جشنواره و رويداد ادبي است. اين حضور در حالي به ثبت رسيد که بسياري از ما گمان مي کرديم ديگر کسي براي دفاع مقدس نمي نويسد. وي پديده اين رويداد ادبي را تعداد بالاي آثار ارسال شده به دبيرخانه مسابقه دانست و از مسوولان بنياد حفظ آثار و نشر ارزشهاي دفاع مقدس ، استمرار در اين حرکت را خواستار شد. راضيه تجار، نماينده هيات داوران نيز با اشاره به ارسال 883داستان کوتاه ، 15داستان بلند و 12رمان به اين مسابقه ، از حضور چشمگير نويسندگان شهرستاني و نگاه بدون سطحي نگري و شعارزدگي آنان به مقوله دفاع مقدس تمجيد کرد و خواستار برگزاري مسابقه و جشنواره هاي اينچنيني در سطح کشور شد. هيات داوران اين مسابقه ، مجيد پورولي را براي نگارش داستان «وقتي خودش نيست» شايسته کسب عنوان نخست و دريافت 10سکه بهار آزادي ، تنديس مسابقه ولوح تقدير دانست.زهرا مشتاق ، نويسنده داستان «درياقلي» عنوان دوم را به دست آورد و 7سکه بهارآزادي ، لوح تقدير و تنديس مسابقه را دريافت کرد. همچنين احمد شاکري به خاطر داستان «مردار خوار» شايسته کسب عنوان سوم و دريافت 5سکه بهارآزادي ، تنديس مسابقه و لوح تقدير شد. هيات داوران همچنين از <span style="color:#3333ff;">تيمور آقامحمدي</span> ، مهران هاشمي ، عليرضا محمدي نيا، حسن سجادپور، علي مهر، مهدي نورمحمدزاده ، شاهرخ گيوا، شهره احديت ، منيرالسادات موسوي ، فرشته فرشته حکمت ، فريده تاجيک ، مرضيه گلابگير، معصومه عيوضي ، مرضيه جوکار، سيده فاطمه مريدي ، آزاده فخري و مريم حاجيلو تقدير کرد. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-117092957878164866?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-1166851603267533762006-12-23T08:53:00.000+03:302008-05-16T23:20:50.571+04:30<div align="center"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#3333ff;">دلتنگي هاي نقاش خيابان چهل و هشتم</span> (<span style="color:#660000;">نگاهي به داستان كوتاه پس از جنگ جهاني دوم</span>)</span><span style="font-size:100%;"> نوشته ي </span><span style="font-size:100%;">تيمور آقامحمدي </span><span style="font-size:100%;">اين مقاله را در <span style="color:#000099;"><a href="http://www.soroushpress.com/magazines/javan/118/34_35.pdf">سروش جوان</a></span> (شماره ي 118- آذر هشتاد و پنج) بخوانيد</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-116685160326753376?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-1166452954834943972006-12-18T18:10:00.000+03:302008-05-16T23:17:18.740+04:30<div align="center"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#3333ff;">عكس يادگاري با كارور</span> (درباره ي نويسنده ي توان مند امريكايي) نوشته ي تيمور آقامحمدي</span></div><div align="center"><span style="font-size:100%;">مي توانيد اين مقاله را در </span><a href="http://www.soroushpress.com/magazines/javan/118/29.pdf"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#000099;">سروش جوان</span> </span></a><span style="font-size:100%;">(شماره118 آذرماه 1385) بخوانيد</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-116645295483494397?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-1165054891456782642006-12-02T13:45:00.000+03:302008-05-16T13:17:43.975+04:30<div align="right"><span style="font-size:100%;">هيئت داوران دومين جشنواره داستان «كبوتر حرم» با عرض خسته نباشيد به ستاد اجرايي جشنواره، وظيفه خود مي‌داند از مسئولين محترم برنامه‌ريزي اين جشنواره در اداره كل فرهنگ و ارشاد اسلامي استان سمنان كه همچون سال گذشته كوشيده‌اند تا در طراحي و برگزاري اين جشنواره به گونه‌اي عمل شود تا ضمن حفظ روحانيت موضوع و معنويت اهداف، از نگرش شكلي صرف به چنين برنامه‌هاي فرهنگي و ديني پرهيز شده باشد، به طور ويژه تقدير ‌نمايد .همچنين با توجه به اينكه علاوه بر داستان‌نويسان، علاقه‌مندان بسياري نيز در اين جشنواره شركت نموده‌اند، پيشنهاد مي‌نمايد شركت‌كنندگان دو دوره اخيرجشنواره كبوتر حرم شناسايي و كتب تخصصي مرتبط با ادبيات داستاني براي آنان ارسال گردد . هيئت داوران دومين جشنواره داستان «كبوتر حرم» با احترام به همه آثار شركت‌كننده، به ويژه صاحبان آثاري كه در روزهاي برگزاري حضور يافته‌اند، با اولويت قرار دادن سه اصل : الف) كيفيت، محتوا و ارتباط آن با موضوع جشنواره ب)رعايت ساختار داستان و زبان روايت ج) توفيق اثر در برقراري ارتباط با مخاطب، آراء خود را به ترتيب و به شرح ذيل اعلام مي‌نمايد:</span></div><div align="right"><span style="font-size:100%;">الف) بخش اصلي (جشنواره داستان كبوتر حرم)<span style="color:#3333ff;">1</span><span style="color:#3333ff;"><strong>- جناب آقاي تيمور آقامحمدي از قم به خاطر نگارش داستان «<span style="color:#330099;">دهان هيچ فيلسوفي نمي‌تواند قانعم كند</span>»</strong></span>2- جناب آقاي آزاد قدرتي از سمنان به خاطر نگارش داستان «واگن پنج، كوپه ...»3- جناب آقاي محمدرضا پاكزادان از ايلام به خاطر نگارش داستان « بدون نام»</span></div><div align="right"><span style="font-size:100%;">ب) بخش ويژه (پيامبر اعظم «ص»): 1- سركارخانم معصومه كريمي از همدان به خاطر نگارش داستان «مرا عهدي است با جانان»2- سركارخانم شيرين صبوري از يزد به خاطر نگارش داستان «اولين ديدار»3- سركارخانم منيره شيخ طاهري از سمنان به خاطر نگارش داستان «گمشده»</span></div><div align="right"><span style="font-size:100%;">هيئت داوران: - منصوره خاتمي - علي دولتيان - اسماعيل همتي</span></div><div align="right"><span style="font-size:100%;">دوم آذرماه 1385سمنان </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-116505489145678264?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-1162581618839627792006-11-03T22:39:00.001+03:302008-05-16T13:16:55.240+04:30<div align="center"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#000066;">با تو حکایتی دگر</span><br /><span style="color:#003300;">نگاهی به جهان داستان نویسی عرب</span> </span></div><div align="center"><strong><span style="font-size:100%;">تیمور آقامحمدی</span></strong></div><div align="right"><span style="font-size:100%;">این مقاله را می‌توانید در </span><a href="http://www.soroushpress.com/magazines/javan/117/hekayat.pdf"><span style="font-size:100%;">سروش جوان </span></a><span style="font-size:100%;">بخوانید</span></div><div align="right"><span style="font-size:100%;">:البته بهره‌ی محذوف آن را در زیر مطالعه کرده و دريغاگوي نويسنده درگير با مميزي باشيد</span></div><div align="right"><span style="font-size:100%;"><strong>نجیب محفوظ</strong><br />مانده‌ایم که با نجیب چه کنیم؟ کارهایش اغلب باارزشند و هنرمندانه خلق شده‌اند، آیینه‌ای هستند از دردها و رنج‌ها و حرمان‌های انسان دردمند روزگار ما. محفوظ افتخاری بود برای زبان عربی و عرب‌زبانان و... اما موضع‌گیری‌های سیاسی او باب طبع همه نیست و طبیعی است که نباشد</span></div><div align="right"><span style="font-size:100%;">«جان اشتاین‌بک، را تا «خوشه‌های خشم» می‌پذیریم و از آن پس اگر میخواره‌ای لاابالی می‌شود و به معیارهای انسانی پشت پا می‌زند، خوشه‌های خشمش را که ضایع نتواند کرد؛ اوژن یونسکو را تا «کرگدن» می‌پذیریم و اگر در سیاست به بی‌راهه می‌رود و بر اسرائیل مهر قبول می‌زند، کرگدنش پا برجاست و خدشه‌ناپذیر؛ همان‌چنان است داستایوسکی و بسیاری دیگر. اثر مهم است نه خالق اثر. اصولاً هر اثر هنری می‌باید فی‌نفسه بررسی شود، نه این‌که شخصیت خالق آن، معیار قضاوت در مورد اثر باشد؛ نهایت این‌که با رد قاطع بسیاری از جبهه‌‌گیری‌های نجیب محفوظ، ما باید تنها درصدد واکاوی جنبه‌های ادبی آثارش باشیم<br />نجیب محفوظ عبدالعزیز السبیلجی، در سال 1912 در محله‌ی «جمالیه» در قاهره به دنیا آمد. پدرش بازرگان بوده است و دیگر نزدیکانش کارمند دولت یا خرده مالک به حساب می‌آمده‌اندن. ابتدا گرایشی به فلسفه داشت و از این‌رو در 1934 در این رشته مدرک لیسانس گرفت. بعدها نیز دوره‌ی فوق‌لیسانس فلسفه را گذراند و سرانجام کار پایان‌نامه‌اش ار در زمینه‌ی «مفهوم زیبایی در فلسفه‌ی اسلامی» در نیمه‌ی راه رها ساخت، چرا که مدتی پیش از آن «قلم» و قلمزنی وی را به خویش سخت مشغول کرده بود<br />داستان‌هاي كوتاه محفوظ، متأثر از آثار مصطفي لطفي المنفلوطي بود. روشن است كه حتي در آن زمان، بر خلاف بسياري از معاصران خود كه همچنان داستان منثور را به عنوان يك قالب ادبي به چشم حقارت مي‌نگريستند، محفوظ داستان‌هاي خود را وسيله‌اي براي تنوير افكار و اصلاح و بهبود جامعه مي‌دانست. آن احساس تعهد اخلاقي و دلبستگي به انديشه‌ها و انگيزه‌هاي ديگران كه در داستان‌هاي اوليه‌ی او ديده مي‌شود، وجه امتياز همه‌ی آثار متأخر او نيز هست و سهم عمده‌ی توجه و احترام وسيعي كه او از آن سود مي‌برد، مرهون همين احساس است. از ميان آثار او مي‌توان به شرارت شيطان، روز قتل رئيس جمهور، دزد و سگ‌ها، كوچة مَدَق ، ميكده‌ی گربه‌ی سياه ، عشق بر بلندي تپه، جنایت و حکایتی بی‌آغاز و بی‌انجام اشاره كرد.نجیب محفوظ، یگانه نویسنده‌ی عرب است که در سال1988 جایزه‌ی ادبی نوبل را به دست آورد.<br />نجیب پس از سال‌ها نویسندگی سرانجام در 94 سالگی در 30 اوت 2006 از دنیا رفت و جهان عرب را از چون خودی تنها گذاشت </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-116258161883962779?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-1156329368567011782006-08-23T13:58:00.000+03:302006-08-28T15:51:15.220+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7116/1987/1600/saghlatooni22.1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7116/1987/320/saghlatooni22.1.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#3366ff;">نقدي بر نامه دكتر طاهره صفارزاده به هيأت داوران «قلم زرين»</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">كدام صفارزاده شاعر يا آكادميسين؟</span></div><div align="center"><span style="font-size:100%;color:#330033;">تيمور آقامحمدي</span></div><div align="center"><span style="color:#3366ff;">با نگاهي به مجموعه «از نام ها خبري نيست» سروده مريم سقلاطوني</span></div><div align="center"></div><div align="center">متن آن را مي توانيد در <a href="http://www.hamshahri.net/hamnews/1385/850601/world/litew.htm">همشهري</a> (1/6/85) بخوانيد</div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center">از آن جا كه لينك همشهري دچار مشكل است، ابتدا مقاله خود را مي آورم و سپس متن نامه ي خانم صفارزاده را </div><div align="center"> </div><div align="center"><span style="color:#3366ff;">نقدي بر نامه دكتر طاهره صفارزاده به هيأت داوران «قلم زرين» </span></div><div align="center"><span style="color:#990000;">كدام صفارزاده شاعر يا آكادميسين؟</span> </div><div align="center">تيمور آقامحمدي<br /><span style="color:#ff0000;">با نگاهي به مجموعه «از نام ها خبري نيست» سروده مريم سقلاطوني</span><br />اشاره: پس از اعطاي جايزه قلم زرين، نامه اي از خانم دكتر طاهره صفارزاده، يكي از دو داور نهايي اين جايزه در بخش شعر در اين صفحه منتشر شد. در اين نامه كه ايشان خطاب به هيأت داوران نوشته بودند، چهار كتاب شعر راه يافته به مرحله نهايي اين جايزه را اجمالاً نقد كرده بودند و هيچ كدام از كتاب هاي راه يافته به اين مرحله را، شايسته دريافت جايزه «كتاب سال شعر» ندانسته بودند. مطلب زير توسط شاعر جوان، تيمور آقامحمدي برايمان ارسال شده است و نقدي است بر آن نامه و نيز نقدي بر نقد آن نامه بر كتاب «از نام ها خبري نيست». اين كتاب در نهايت توسط انجمن قلم به عنوان كتاب سال شعر معرفي شد.در اين نوشتار برآنم كه در جهت ديالكتيك بين دو متن يعني نامه سركار خانم دكتر طاهره صفارزاده و متني كه مي نگارم قدم بردارم و قصدم تخريب يا كاستن از ارزش هاي ايشان نيست.تنها كلماتي را براي روشن شدن اذهان خوانندگان بر سپيدي كاغذ مي ريزم، باشد كه از محيط انصاف خارج نشوم.۱- درباره نفس نگارش و انتشار اين نامه، دو احتمال براي دو دسته از مخاطبان موجود است:الف- مخاطب ساده انگار؛ بدون توجه به تاريخ انتشار، هدف و انگيزه نويسنده نامه، تنها به خوانش متن مي پردازد و به سادگي از كنار امتيازها مي گذرد و با نويسنده آن، همذات پنداري هم مي كند.ب- مخاطب آگاه و فرهيخته، با دقت به تاريخ نگارش، نحوه جمله بندي ها و اهداف محتمل نامه، به وارسي متن مي پردازد و سؤالاتي در ذهنش بدون جواب مي ماند؛ اگر داوري انتخاب كتاب شعر، گروهي و هياتي بوده است، پس دليل اعتراض براي چيست؟ اگر نويسنده تابع نظر شورايي بوده است، پس ديگر انتشار اين نامه چه معنايي مي تواند دربرداشته باشد؟ آيا نمي توان به تاريخ نگارش نامه شك كرد؟ اين نامه خطاب به «هيات داوران» نوشته شده يا خطاب به آقاي دكتر علي موسوي گرمارودي - نفر دوم هيات داوران شعر-؟ مطلق نگري نويسنده (داور) ديگر براي چيست، همان گونه كه ايشان فكر مي كنند مجموعه «از نام ها خبري نيست» مستحق كتاب سال شعر نيست، داور دوم اين جايزه، تصور كاملاً برعكسي دارد ، مگر هيات داوران از طيف هاي مختلف و سليقه هاي گوناگون نبوده اند؟ ديگر اعتراض، محلي از اعراب ندارد.۲- در آغاز، به مثابه هر نقد علمي به تعريف معيارهاي خود مي پردازيم تا با آن ملاك هاي تعريف شده و مشخص به كار بررسي يك اثر بپردازيم تا با دال و مدلول هاي متفاوت و توافق نشده، نقد را به حاشيه نبريم.آشنايي زدايي (Defamiliarization)سابقه آشنايي زدايي يا بيگانه نمايي به «نظريه ادبي» ارسطو مي رسد كه در آن آمده است كه «بيان با واژه هاي ناشناخته شكل مي گيرد» و نخستين بار شكلوفسكي(۳)، منتقد شكل گراي روسي بدان پي برد و در مقاله «هنر به منزله شگرد»(۴) اصطلاح روسي Ostranenie را براي آشنايي زدايي به كار برد؛ به باور شكلوفسكي هنر، قاعده هاي ذهني و ادراك حسي ما را به هم مي ريزد و عادت هايمان را تغيير مي دهد. هنر در تلاش است كه آن چيزها را كه آشنايند، بيگانه بنماياند و هر چيز را آن گونه كه بايد به ما نشان بدهد. ما بنا به عادت، بسياري از كسان، جاي ها، چيزها و كارها را نمي بينيم. عادت، ميان ما و اشياء پيرامون فاصله مي اندازد و هنر، درصدد آشنايي زدايي و معرفي دوباره هر چيزي است به ما. روشن است كه اين برداشت از بيگانه نمايي نشان از تاثير پديدارشناسي هوسرل بر شكلوفسكي است. آشنايي زدايي دربرگيرنده تمام روش هايي است كه مؤلف از آن سود مي جويد تا جهان متن را به چشم مخاطبان، بيگانه نمايد و موضوع و محتواي متن ادبي را چنان جلوه دهد كه گويي از اين پيش تر وجود نداشته است. اين روش ها موجب به تاخير افتادن و گسترش معناي متن و در نتيجه لذت و بهره وري بيشتر خواننده از آن مي گردد. آشنايي زدايي بايد با مبناي زبان هنجار و زمان به كارگيري ترفندهاي ادبي توسط مولف، سنجيده شود.ابهام (Ambiguty)ابهام، زيرساخت كلي هنر، از جمله مفاهيم دگرگون شده اي است كه بي اطلاعي از آن، گاه موجب سردرگمي در بررسي يك متن مي شود. ما سعي مي كنيم هر دو معناي موجود اين اصطلاح را باز گوييم و سپس بر سر كار خود رويم.از نظر اصطلاحي، شعر مبهم، به شعري گفته مي شود كه «معنا» در آن گنگ و مبهم باشد. به زبان ديگر، دريافت يك مخاطب از معناي آن، با دريافت مخاطبان ديگر يكسان نباشد.واژه ابهام، يك واژه عربي و از مجرد «ب ه م»، مصدر باب افعال، به معناي دشواري و گنگ گشتن كاري است. اين واژه با معناي يادشده، ظاهراً در متون كهن تر و ادبيات كلاسيك، كاربرد چنداني نداشته است؛ اما در اين معنا، اسم مفعول آن، يعني مبهم، در متون عربي و فارسي، بسيار به كار رفته است. ريشه اين واژه، از نظر معنا، بنابر قرارداد نخستين آن، شايد به معناي سياهي و تاريكي بوده است. بهيم بر وزن فعيل، به معناي سياهي، هنوز در زبان عربي به كار مي رود.در ادبيات كلاسيك، به ويژه متون برگزيده و غنايي، رگه هايي از ابهام شعري مي توان يافت، اما در كتاب هاي بلاغت قديم، ابهام به عنوان يك آرايه ادبي، مورد تعريف قرار نگرفته است. دكتر كزازي، در كتاب بديع خود، از آرايه اي به عنوان ابهام نام مي برد.(۵) اما مصداق هايي را كه او به عنوان ابهام ارائه مي دهد، مي توان در گروه آرايه هاي ايهام و يا توجيه(محتمل الضدين) جاي داد.بنابر گفته شمس قيس رازي، پرآوازه ترين منتقد شعر كلاسيك عربي و فارسي، شعر بي معنا، هذيان بوده است. وي از قول ابوالهذيل علاف مي گويد: «چون سخن شنودي بي معني لطيف، گفتي: هذا كلام فارع».(۶)بنابراين «ابهام»، نه تنها جايي در دايره زيباشناختي قدما نداشته، بلكه آن را مخل زبان مي پنداشته و آن را حمل بر هذيان مي كردند و حال اينكه در شعر معاصر، با چرخشي در معيارها، «ابهام»، كاركرد زيباشناختي به خود گرفته است. در شعر معاصر، سخن از تاريكي و ابهامي است كه در مسير طي كردن معنا، از عين به ذهن وجود دارد. اين ابهام آنگاه برطرف مي شود كه بتوان ميان اين دو، مبتني بر پذيرش خرد و معيارهاي زيباشناسي، پيوندي برقرار كرد. اگر اين كار انجام بگيرد، ابهام و گنگي، تا اندازه اي برطرف شده است و ديگر خواننده نبايد، نگران باشد كه آيا اين تناسب مطابق با پيوندي است كه در ذهن شاعر يا نويسنده بوده است يا نه.توضيح واضحات است كه در شعر امروز پرسش خواننده كه معناي اين سروده چيست، نه از جنس پرسش خواننده شعر كلاسيك است. در شعر كلاسيك يك معناي واحد در پيش روي خواننده و در پشت هر ابهامي وجود داشت كه بايد پس از جست وجو، به آن رسيد، در حالي كه در شعر معاصر، معنا وابسته به مخاطب است و به اندازه هر مخاطبي معاني گوناگون وجود دارد. با اين تعاريف به سراغ نامه دكتر صفارزاده مي رويم. خانم دكتر در نامه شان در نقد كتاب خانم سقلاطوني آورده اند: «ما تبعيدي ها/ كه اين قدر مرده به دنيا آمديم/ و حريصانه/ خون نابالغ خويش درو مي كنيم/ تا چند جرعه / بيشتر از ديگران/ زمين را ببلعيم. ص ۱۲ «خون نابالغ» آن هم وقتي كه «درو» شود در هيچ دفتري از معنا به هيچ زباني موجود نيست.اگر «جرعه» آب و نوشيدني را يادآور نباشد، زمين هم بايد سراسر دريا شود. «مرده» هم مرده است اين قدر و آن قدر ندارد.» (۸) متأسفم از اين كه خوانندگان گرامي با رجوع به معيارهاي مذكور، معناي حرف هاي منتقد محترم را نخواهند فهميد و لذت لازم را از سطرهاي بالا خواهند برد. اگر تعبير «اين قدر» براي مرده به كار مي رود، براي تشخيص بخشيدن به «مرگ» و ايجاد درنگي براي مخاطب است. اگر با اين شيوه فيزيكي! به سراغ متن برويم كه ديگر جايگاهي براي خيال و نقش بندي آن، نمي توان متصور شد.ايشان در ادامه آورده اند: «و هر شب/ پياله اي از خونابه هاي/ نخلستان جنوب را/ در تفكر خاك مي ريزند. ص ۴۴ «تفكر خاك» چگونه جايي است؟مي بينمت با هزار پروانه سپيد/ متولد شده در چشمت/ افتاده بر خاك و برخاسته از آتش ص ۵۰ «تولد پروانه در چشم» چه نوع تولدي است؟»(۹) حيفا حيف از اين ضيق مكان و تحديد سطور، كه اين نامه، حرف هاي بسيار و بسياري را مي طلبد. به طور حتم سطر درخشان «مي خواهم خواب اقاقياها را بميرم» شاملو را شنيده ايد و تمجيد هاي منتقدان برجسته كشور وتأويل هاي گوناگون آن را خوانده يا شنيده ايد و يا شعر معروف يدالله رؤيايي را: «با تو بهار/ ديوانه اي است/ كه از درخت بالا مي رود/ و مي رود/ تا باد/ با باد / من از درخت/ بالا مي افتم.» (۱۰) كاربرد خوابيدن و افتادن، به كلي در اين شعرها دگرگون شده است و اين چرخش، ايجاد لذت زيباشناختي در اين متون كرده است. با رويه دكتر صفارزاده، راه بر هر نوآوري و بدعت- كه ريشه مانايي ادبيات است- بسته مي شود. البته صفارزاده اي كه با مجموعه هايي مانند «سفر پنجم»، «طنين در دلتا» و ... در شعر معاصر درخشيد، دقيقاً به خاطر همين فراروي هاي زباني و تهور در به كارگيري جديد كلمات بود و معلوم نيست كه ايشان اكنون نظرشان راجع به آثار خودشان چه باشد.مريم سقلاطوني نيز چرخشي در كاربرد «درو» كردن، «تفكر خاك»، تعيين اندازه(اين قدر) براي مرگ و در جايي ديگر: خاك را كنار مي زنم/ تا «بوت» مي آيد (ص ۵۷) و موارد ديگر ايجاد كرده است.روشن نيست كه چرا خانم صفارزاده درست انگشت اشكال بر روي سطرهاي درخشان كتاب «از نام ها خبري نيست» گذاشته است. نمونه ديگر: «ولي عصر»/ هنوز پشت چراغ قرمز است/ و آدم نماهاي زيادي در خيابا ن هاي يك طرفه پوست مي اندازند/ مردي ظهور نكرده است/ كه انقلاب را جهاني كند! ص ۸۰ و در جاي ديگر عجيب تر از «تولد پروانه در چشم»، تركيب «پايكوبي چشم» است و «تعبد زنده زايي» كه پيشتر از آن در صفحه ۶۰ آمده در فقدان معنا حيرت انگيز تر است»!(۱۱) مبرهن است كه با قرار دادن ولي عصر در داخل گيومه، تأكيدي در اين واژه نهفته است و مي توان ايهامي را بر آن متصور شد و با يافتن معاني ديگر اين واژه، علاوه بر لذت بردن از ابهام شعر، از سطح به عمق نفوذ كرد. تركيب درخشان «پايكوبي چشم» هم نيازي به توضيح ندارد و لرزانندگي چشم در هنگام اضطراب، گريه، بي قراري و يا هر چه، بيان مي كند. هر چند كه ايشان مرجع فعل را كه به سبلان برمي گردد، به چشم نسبت داده است! در كنار برشمردن ويژگي هاي مجموعه «از نام ها خبري نيست» سروده مريم سقلاطوني: بي توجهي به نتيجه گيري، برخورد ساده و صادقانه با متن بدون توجه به هر چه تئوري، وجود ريشه هاي مستحكم اسطوره اي در شعر، حكايت تنهايي و سرگشتگي انسان معاصر؛ مي توان به سطرهاي زائد، ماندن در سطح و ساده انگاري در برخي شعرها نيز اشاره كرد. ولي به طور مشخص در اين گير و دار بي مايگي هاي ادبي، ويژگي هاي مثبت اين مجموعه بر جنبه هاي منفي و ضعف آن، چربشي بارز دارد.* پي نوشت ها در دفتر روزنامه موجود است.</div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="center"><span style="color:#ff0000;">نامه دكتر طاهره صفارزاده به هيأت داوران «قلم زرين</span>» </div><div align="center"><span style="color:#3333ff;">اين كتاب ها شايسته كتاب سال شعر نيستند</span></div><div align="right">جايزه قلم زرين برگزيدگان خود را در ۱۴ تير ماه معرفي كرد و كتاب «از نام ها خبري نيست» از خانم مريم سقلاطوني به عنوان كتاب سال شعر توسط انجمن قلم ايران معرفي شد. داوران مرحله مقدماتي قسمت شعر، پرويز بيگي حبيب آبادي، رضا اسماعيلي و حسين اسرافيلي بوده اند و از ميان ۴۷۰ عنوان كتاب چهار كتاب زير را به مرحله نهايي فرستادند؛(۱) «حماسه، همين پلاك و خاطره» از حبيب افشنگ (۲) «از نام ها خبري نيست» از مريم سقلاطوني (۳) « چراغاني بي دليل» از حميدرضا شكارسري (۴) « حالا كه آمده اي »از محمدرضا عبدالملكيان.در مرحله نهايي خانم دكتر طاهره صفارزاده و دكتر علي موسوي گرمارودي داوري كرد ه اند و سرانجام كتاب «از نام ها خبري نيست» از مريم سقلاطوني انتخاب شد. هفته پيش دكتر طاهره صفارزاده، نامه اي را كه يك هفته پيش ازتصميم گيري نهايي خطاب به داوران مرحله مقدماتي نوشته است براي ما فرستادند. بدون هيچ توضيحي اين نامه را درج مي كنيم. با تذكر اين نكته كه نظرات انتقادي ايشان بر كتابهاي شعر مرحله نهايي، ممكن است از زواياي مختلفي قابل نقد باشد و ما حق پاسخگويي را براي صاحبان اين كتابها و ساير اهل نقد محفوظ مي دانيم.داوران گرامي با سلامچهار كتاب برگزيده شما را براي شركت در «جشنواره قلم زرين» كه در مرحله نهايي جهت نظر خواهي اينجانب ارسال شده بود، مطالعه كردم. به دلايلي كه ذكر خواهم كرد هيچ يك از اين آثار در جايگاه برنده جايزه شعر قرار نمي گيرند؛ چون ضعف تأليف، اشتباهات ابتدايي و جدايي آثار از معيارهاي شعر آن قدر آشكار است كه حداقل ضرر اين گونه معرفي ها ترويج بدآموزي هنري در بين جواناني است كه به اتكاء داوري شما اثر برگزيده را مطالعه مي كنند. همان گونه كه در «معيارهاي شعر و شاعري» كه نسخه اي از آن را خدمت تان ارسال خواهم كرد، گفته ام، اولين ضابطه ورود به حوزه شعر قدرت نگارش است: زبان به عنوان «وسيله» اگر كاربردش شناخته نشود بديهي است شناخت «زبان شعر» توقع زود هنگام و غيرميسري است؛ تنها داشتن ذوق شاعري كافي نيست؛ صاحب ذوق بايد بتواند يك متن فارسي را بدون غلط دستوري بنويسد؛ واو عطف را از «واو» شروع كننده جمله يا واو استيناف تشخيص دهد؛ مضاف و مضاف اليه را روي دو خط جداگانه قرار ندهد؛ جمع «هاء» غيرملفوظ را بداند؛ علامات نقطه گذاري را درست بشناسد. ما در برخي از اين چهار كتاب عموماً با اين نقص ها يا بي توجهي هاي ابتدايي روبه رو هستيم. گرايش به سوررئاليزم كه خلق شگفتي هاي بي مورد و زمان گذشته است آن هم وقتي كه مضمون پرصلابتي چون شهادت به ميان مي آيد از عدم اطلاع شاعر به سپري شدن دوره شگفتي هاي مصنوعي حكايت دارد.اينجانب در آثار چهارگانه و در تأييد داوري خود به اختصار به نقد و بررسي پرداخته ام كه ملاحظه مي فرماييد:كتاب «حماسه همين پلاك و خاطره »شاعر: رجب افشنگ اولاً روي جلد كاما، يا ويرگول بين حماسه، همين پلاك، و خاطره آمده. داخل كتاب «حماسه همين پلاك و خاطره» كه واو عطف بايد بين پلاك و خاطره واقع شود تا خواندن آن ثقيل نباشد.شاعر عنوان هاي شعر را در گيومه قرار داده؛ آيا گيومه علامتي براي نقل قول نيست؟نمي دانم اين آخرين ستاره /كجاي سرزمين مرا /سو سو مي زند/مرا در مفهوم اين حماسه اعتباري نيست.ص ۳۱ «سو سو زدن» فعل لازم است يا متعدي؟ شما بگوييد.از ساختار دستوري كه بگذريم، «مرا در مفهوم اين حماسه اعتباري نيست» معنايش چيست؟گمانم نبود/كه بنشينم و روز را /در قاب چشمهاي تو/مرثيه كنم ص ۳۳ مرثيه را مي سرايند، مي سازند؛ «مرثيه كردن» تركيبي غيرمعمول است.حالا كسي نيست /و نه نگاهي حتي /كه به سمت رؤياي كوچكت چرخي بزندص ۳۸ از «حتي» اگر بگذريم كه مي توانست «و نه نگاهي حتي» نوشته شود خود «روياي كوچكت» بي معني است.اساساً «رؤياي كوچك» چگونه رؤيايي است؟ و يا در همين شعر «رؤياي عاشقانه گرفتن»، از چه نظم معنايي پيروي مي كند؟گمانم همين چند نمونه كافي باشد؛ كل كتاب پر از تركيب هاي ضدزبان فارسي است. من تورق نكرده ام بلكه از سردلسوزي خوانده ام و متأسف شده ام. اين شاعر هم به كم كاري عادت دارد، هم از تحويل دادن صفحات پر از سفيدي و فاصله هاي بي دليل و زيانبار كه ارتباط معني را بين بخش هاي شعر قطع مي كند خوشنود است.ساحل ندارداين دريا اين اندوه از خويش برمي آيد ودر خويش مي رودوقتي كه واو عطف آورده شده آيا فاصله گم كننده ارتباط نيست؟تقريباً در اكثر شعرها در اثر فاصله هاي بي دليل ارتباط موضوع قطع شده و ساختار شعر دچار نقص فاحش گرديده است.تنها حماسه است!فراز دست هاي مردم شهر تشييع مي شودبه جاي فاصله و علامت تعجب بي مورد تصوير مي توانست اين گونه نوشته و خوانده شود:فراز دست هاي مردم شهر تنها حماسه است كه تشييع مي شودپس استعداد شاعري موجود است، تمرين نويسندگي بايد كرد.«كتاب از نام ها خبري نيست»شاعر: مريم سقلاطوني ما تبعيدي ها /كه اينقدر مرده به دنيا آمديم/و حريصانه/خون نابالغ خويش درو مي كنيم /تا چند جرعه /بيشتر از ديگران /زمين را ببلعيم ص ۱۲ «خون نابالغ» آن هم وقتي كه «درو» شود در هيچ دفتري از معنا به هيچ زباني موجود نيست. اگر «جرعه» آب و نوشيدني را يادآور نباشد، زمين هم بايد سراسر دريا شود. «مرده» هم مرده است اينقدر و آنقدر ندارد.شاعر از «تكه تكه» در بسياري از شعرهايش بدون توجه به مفهوم اصطلاحي آن استفاده مي كند:«و مادر كه از داغ برادرانم /تكه تكه پرنده مي شد»ص ۲۱ «تكه تكه پرنده شدن» جز معنا در بطن شاعر چيزي نيست.او هزار بار درخت بود مثل /آن درختان مسموم/كه هوا را /تكه تكه بالا آوردندص ۳۲ تكه تكه بشكن /تكه تكه ويران شو/اي عشق ص ۴۹ مادر شهيد/پيش از آن كه مادر شهيد مي شود/«شهيد» مي شودص ۳۹ شايد «شهيد زنده» مقصود شاعر بوده است. حداقل «مي» كه علامت استمرار است از «شود» بايد حذف مي شد تا معني دهد.و هر شب /پياله اي از خونابه هاي/نخلستان جنوب را /در تفكر خاك مي ريزند ص ۴۴ «تفكر خاك» چگونه جايي است؟مي بينمت با هزار پروانه سپيد/متولد شده در چشمت /افتاده بر خاك و برخاسته از آتش ص ۵۰ «تولد پروانه در چشم» چه نوع تولدي است؟ از اين قبيل فراوان است. اگر چه به نظر مي رسد كه شاعر از چند شهيد سخن مي گويد و موضوع هاي ارزشمندي در اختيار داشته كه در نشان دادن تألم خاطر مي توانسته با قدرت ويژه عمل كند مانند «تسبيح گل» كه شعر كوتاه كاملي است. اما در پردازش مضامين گهگاه به وسيله تركيب هاي نامناسب به تفنن پرداخته. شاعر كه عموماً به «امامزاده» و «دخيل» و «نذر» ابراز وابستگي مي كند وقتي كه مي خواهد به طنز اجتماعي بپردازد عناصر متعارف و مربوط به موضوع را واژگونه و در تعارض با ديدگاههاي مذهبي خودش به كار مي برد:هركس را پشت چراغ قرمز مانده «آدم نما» معرفي مي كند.«ولي عصر»/هنوز پشت چراغ قرمز است /و آدم نماهاي زيادي در خيابانهاي يك طرفه پوست مي اندازند/مردي ظهور نكرده است/كه انقلاب را جهاني كند! ص ۸۰ و در جاي ديگر عجيب تر از «تولد پروانه در چشم»، تركيب «پايكوبي چشم» است و «تعبد زنده زايي» كه پيشتر از آن در صفحه ۶۰ آمده در فقدان معنا حيرت انگيز تر است.چشم هاي مردان آذري /در هفتمين روز /آغاز دريا/تولد/هزار پاره زندگي را/پايكوبي مي كنندص ۶۱ كتاب چراغاني بي دليلشاعر: حميدرضا شكارسري شاعر خيلي كم دچار گرفتاري هاي دستور زباني و تركيب هاي ناآشنا شده. شعرها بسيار كوتاهند. گهگاه يك تصوير يا طرح سامان دهنده يك شعر است.البته شعري كامل در انتهاي كتاب آمده با عنوان «ياد جنگل» كه فرم و مضمون آن در همخواني توفيق دارند. اما اگر تقديم نامه را برداريم مشخصات شعر معلوم نمي كند كه اين شخص «ميرزاكوچك خان» آن مبارز دلاور است يا يكي از اهالي آن شهر و يا يكي از دوستان صميمي شاعر. حيف! شاعر بايد براي برآوردن هدف اصلي اش كه نشان دادن يك شخصيت و يا يك وضع است اشارات بيانگر موضوع شعر را در اختيار خواننده بگذارد؛ اين حداقل كوشش در شعرهاي «موضوعي» است.چند شعر موفق در اين كتاب عبارتند از: «مسافر»، «ديگر سكوت» و «شايد هنوز» كه بهتر بود در تقديم نامه اين شعر آخر به جاي «به مادران شهداي مفقودالاثر» از زبان مادران... عنوان مي شد زيرا خطاب شعر اين گونه ايجاب مي كند.كلمات تكراري در هر چهار كتاب به يك اندازه آورده شده و «چراغاني بي دليل» هم از اين كاستي بركنار نمانده است.كتاب« حالا كه آمده اي »شاعر: محمدرضا عبدالملكيانشاعر به خاصيت ترجيع بند توجه ندارد؛ بندي كه تكرار مي شود وظيفه اش يادآوري مضمون بخش قبلي براي تداوم مضمون كلي است.حالا كه آمده اي /نمي دانم در سرزمين جنوب /سراغ برادرانم را گرفته اي /همانان كه با كرخه و كارون /به دريا رفتند و برنگشتندص ۱۵۲ حالا كه آمده اي/بگو / از همان جا بگو/آيا هورالعظيم و هويزه /هنوز حرفهاي نگفتني را /نگفته اندص ۱۵۵ حالا كه آمده اي /بگو /آيا در ميانه راه /نشاني يا رد پايي از آنان نديده اي /آنان/كه بعد از سالها /فقط پلاكشان را آوردند/يا نياوردندص ۱۵۶ اولاً شاعر آنچنان مجذوب آهنگ «حالا كه آمده اي» شده كه توجهي به معناي گفتارش ندارد. سراغ گرفتن از آنان كه خودش با اطمينان و آگاهي مي گويد: «با كرخه و كارون به دريا رفتند و ديگر برنگشتند» به چه كار مي آيد؟ و يا طلب «نشاني و رد پاي آنان كه پلاكشان را آورده اند»؟ثانياً اگر شاعر سه قسمت را كه من كنار هم آورده ام عرضه مي كرد شعر با بندهاي مربوط به هم مضموني را تشكيل مي داد اما بعد از اين سه بند نمونه، ترجيع بند «حالا كه آمده اي» موضوع را عوض مي كند يعني به وظيفه اش كه حفظ رابطه مضمون است عمل نمي شود. مخاطب شخصي نيست كه از جبهه برگشته بلكه فردي است كه شاعر نسبت به او عاطفه عاشقانه دارد:حالا كه آمده اي /همان پيراهنت را بپوش/همان پيراهن آبي گلدار /با همان بهار /كه مرا پانزده سال جوانتر مي كندص ۱۸ حالا كه آمده اي /گوشت بدهكار حرف آدم بزرگ ها نباشد/با تقويم چه كار داري /سيب كه داريم /سفره هفت سيني مهيا كن ص ۵۱ حالا كه آمده اي /برايت نه گردنبند مي خرم/نه دستبند /تو هيچ گاه قفس ها را دوست نداشته اي ص ۶۹ حالا كه آمده اي /فقط همين يك گلدان كافي است/ديگر به درو ديوار آب نپاش /مگر خانه ما گلخانه است ص ۸۵ شاعر مي توانست موضوع «جبهه و شهادت» را از مواد موافق گروه اول كه آن هم اشكالات معنايي اش يادآوري شد، سامان ببخشد و حرف هاي خودماني را وابسته به گروه دوم قرار دهد. از اشاره به نمونه هاي سوررئاليستي در شعر به سبب كثرت صرف نظر شد.داوري: از نظر من همان گونه كه در آغاز عرض كرده ام هيچ يك از اين چهار كتاب در جايگاه برنده جايزه كتاب قرار نمي گيرند، نقدي كوتاه در تأييد اين نظريه تقديم شد. عنوان كتابهاي «تشويقي» اگر ضرورت داشته باشد به آثار آقايان حميدرضا شكارسري و محمدرضا عبدالملكيان تعلق مي گيرد و در صورتي كه جمع امتياز نمره لازم باشد نظر من براساس معيارهاي شعر به قرار ذيل است:</div><div align="right">آقاي رجب افشنگ ۳۰</div><div align="right">خانم مريم سقلاطوني ۴۰</div><div align="right">آقاي حميدرضا شكارسري ۶۰ </div><div align="right">آقاي محمدرضا عبدالملكيان ۶۰</div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="center"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-115632936856701178?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-1135419226010566032005-12-24T13:39:00.000+03:302005-12-24T13:43:46.020+03:30<div align="right"><span style="font-family:arial;">يكي از آخرين داستان هاي ام كه چند ماه پيش ويرايش اش را تمام كردم؛ كه حكايت تنهايي من است</span></div><div align="right"><span style="font-family:arial;"></span> </div><div align="right"><span style="font-family:arial;">سايه</span></div><div align="right"><span style="font-family:arial;">Shade</span></div><div align="right"><span style="font-family:arial;">تيمور آقامحمدي<br />نمي دانم خواب ديده ام اَ ش باز ؛ يا نه، چون سطرهاي تراويده ي صفحاتِ كتابي -خطي؟ شايد!- به يادش آورده بوده ام ؛ با همان خالِ گوشتي ِ سبز رنگ ، در منتهي اليهِ گوشِ راست؛ آن جا؛ در راه ْ راهِ نورِ زردرنگِ حياط، در فاصله ي ديوارِ خشت ْخشتِ تاريك و روشن و نهال هاي سيب و زردآلو! شب؟ بله شبي عجيب و غريب.خواب بوده ام شايد، كه سايشِ يكريزِ دندان هاي اش را درك نكرده ام ، كه مثلِ ماهيِ بي تابِ خزيدن است؛ دردناك و ملتهب. خواب ديده شايد، كه دهان اش اين طور خشك است و زبان اش ، ثقيل و تحمل ناپذير.هربار كه زن ام چاي مي ريزد و بوي بهارنارنج،تا سقف بالا مي رود،يا كه چاي ريزان ، استكاني را هول ، ميان كاشي هاي آشپزخانه رها مي كند، نفس ْنفس هاي سبزگون او طنين مي اندازد.چهره اش را زن ام نيز به خاطر مي آورد و نمي آورد . مي گويد:-" مگر چقدر در خانه ي ما بود كه ؟ "من نيز عاجزِ بازسازيِ صورتِ محو گشته اش ، شده ام ؛ ولي آن خال را خوب به خاطر مي آورم ، و سبزه گي بي شائبه ي صورت اش را . حالا چرا فقط خالِ گوشتي؟ درست مثل خالِ زير گوشِ راستِ نيما. دليل اش شايد – يعني تنها دليل اش – اين است كه اولين جزء كشف كرده ام در آن تاريك و روشناي خانه ، همين خالِ سبزرنگِ زيرِ گوشِ راست بود، و اين كه به طرز نامحدودي سبزه بود چهره اش؛ مثلِ زن ام هانيه.زن ام، اوايل قصه ، منكر هر نوع خالي بود و تازه ها گاه قبول مي كند و لبخند رضايت بخشي مي زند، گاه نيز مي زند، زير همه چيز ، آشفته و لرزان.زمان؟ درست همان سالي بود كه بعدِ هفت سال دوا و دكتر و نذر و نياز داشتيم صاحب نيما مي شديم، بالاخره.هانيه چيزي مي گويد.مي گويم: "چي؟"مي گويد:"..."مي گويم:"هان؟"مي گويد:" گفتم... گفتم عطرش... خانه را فرا مي گرفت."خواب هاي آشفته ي زيادي زن ام را آزار مي دهد ، و پرهيب و سايه واره گيِ اشياء ، در لايه هاي موهوم ذهن اش ، به ترس مي كشاننداَش. هربار ، حجم پنبه گونِ بالش يا بازوهاي زير لباس ام است كه در چنگ زدن هاي اش ، به تسكين و ثبات اش منجر مي شود. و اين بار، خطوطِ درهم شده ي صورتِ كسي ، به خواب هاي زن ام راه يافته است؛ جان مي گيرد و دور مي شود.خيالِ ساختن اش – صرافتِ برگرفتن و بر سپيديِ دلهره آوركاغذ ، زادن اش – چند هفته پيش ، مقابلِ خواربار فروشي، يا انگار در فواصلِ زمانيِ ايستادنِ در صفي طويل و ملال انگيز، ناگهان به سراغ ام آمده بود؛ باشد كه بازسازي آن واقعه، زن ام را به آرامش برساند.-" شبِ عجيب و غريبي است ! "بعد:-" فكر نمي كني خيابانِ افراسيابي شلوغ شود؟ "زن ام گفته بود آن شب ، مطنطن و كش دار ، ميانِ آشپزخانه و پذيرايي؛ و نيمه ي ديگر بنفش اش به تاريكيِ فراگيرِ آشپزخانه لغزيده بود.دست مي برم و از تُنگ بلورِ آب ، ليوان را لبالب مي كنم ، براي اش ؛ دهان اش هميشه خشك است ، براي همين، قبلِ خواب ، تُنگ را آب مي كنم ، و روي ميز، كنار آباژور مي گذارم.مي گويم : " گفته بود حيف اين مملكت ، كه دستِ اين اراذل است . نگفته بود؟ "مي گويد: " كي؟ ... همان جوانِ سبزه؟ "نمي دانم چه سري است در اين ماجرا ، كه در چند هفته ي كسالت بارِ اخير، طرحِ اندام واره گيِ اجزاءِ صورت اش راه به جايي نبرده است اصلاً ، نه شكلِ دماغي ، نه رنگِ چشمي حتا، هيچ كدام ؛ گويي طلسمِ باطل ناپذيري در ميان باشد.زن ام گرماي نفس هاي او را در خاطراَش نگاه داشته است و عطر غليظ اش را ، و من كه گفته بوده ام اَش :-" ... "كه هر چه مي كنم به ياد نمي آورم چه!و قرص صورت جوان سبزه روي به يكباره نمايان شده بود روبه روي مان و زن ام دست پاچه بازوي ام را چسبيده بود، رنگ به رنگ شده:-" او؟ ..."گفته بودم:- "كي؟"گفته بود:-" كي؟"زن ام خستگي مفرط را در چشم هاي اش ديده كه ديگر نايي نداشته ، لبخند خسته اش را نيز ديده و دندان هاي سفيدش را، از لابه لاي پرده هاي كيپ ، نفس نفس هاي اش را نيز حس كرده بود انگار، با تمام تن اش.اما چهره اش – چهره ي سبزگون و خالِ گوشتيِ سبزرنگِ او – چرا اين قدر گنگ و مجهول است براي ام؟ چرا جزء جزءِ آن شب ، يادِ من و زن ام مانده است ، الا صورت گُر گرفته ي او در حياطِ خاموش و روشنِ خانه؟ گو كه تركيبِ شمايلِ دور گشته ي او را در مكان هاي سفيد و خاليِ روزهاي خود، خرج كرده ايم.گاه هانيه مداد دست مي گيرد و صورتي مي كشد با خالي كه دارد و ندارد، و قدي كه بلند است و نيست؛ ولي هميشه نقاشي اش به صورت نيما، تنها فرزندمان، ختم مي شود، با همان خال.آخر، هم من ديدم اش به وضوح ، و هم زن ام هانيه؛ آن زمان كه رعشه هاي دست زن ام چند برابر شد:-" بس كنيد ! ... بس كنيد... ."و شفافيتِ صورتِ سبزه اش بيش تر شد زير آن نورِ پاشيده ي اتاق، در حياط ، كنار حوض و نهال هاي سيب و زردآلو.-"دل ام آشوب است."زن ام گوشه روسريِ نقرآبي را پيچانده بود دور انگشت هاي اش همان وقت ، پشتِ پنجره ي پذيرايي.چاي ريخته مان ديگر يخ كرده بود، آن شب، و روسري، آن روسريِ نقرآبي، آن صورتِ گرد و سبز را قاب گرفته بود؛ درست شبيهِ كوه رفتن هاي صبحِ جمعه. و من در كورسوي آشپزخانه دنبالِ مسكن مي گشتم براي او.با من است يا با زن ام هانيه،كه اين طور مي آيد جلوتر و زل مي زند به پرده هاي كيپ شده ؟!سر زن ام شروع كرده بوده است به گِز گِز.آن وقت بود؟ بعدتر؟ يا نه وقتِ ريختن دوباره ي چاي در استكان هاي طلايي در آش پزخانه؟ كه صداي جوان سبزه روي ، بيرونِ دري كه باز بوده است تمام آن شب هاي شلوغي – باز گذاشته بوده ايم ، در كوچه ، در صداي آينه وارِ گلوله هاي سربازان، من... ق... طع گشت؛ كه سينيِ چاي ، پخش شد كفِ خيسِ آشپزخانه ، خرد؟ كه پخش مي شود هنوز هم و زن ام عطري را حس مي كند كه در هوا پراكنده است و پر.يكدوسهچهار تير را شمرديم ، پيِ هم و عجيب دهشت زا. من در آشپزخانه ، هولِ هانيه و بچه مان را داشتم، مباد طوري شان شود در آن شبِ مخوف.زن ام دست كشيده بود روي شكم برآمده اش ،همان جا، كنار آشپزخانه؛ و حالا كه هراسان از خواب، دست مي برد سمت تلفن و پشت گوشي اشك مي ريزد و حرف مي زند با نيما... .<br /> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-113541922601056603?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-19969153.post-1134899199629859082005-12-18T13:13:00.000+03:302005-12-25T12:49:33.810+03:30<div align="right">و اين كه حكايت انسان معاصر، چيزي جز اين نيست:<br /><br />كيفر<br />Die Strafe<br />اشتفان لاكنر<br />Stephan Lackner<br />برگردانِ علي عبداللهي<br />سنگين ترين كيفري كه خدايان يوناني توانستند براي سيزيفِ عاصي در نظر بگيرند، بي هوده گي بود: تكرار ابديِ كاري اجباري در شرايطي كه امكان هر نوع پيشرفتي از او سلب شده بود. مدام سيزيف بايد تخته سنگش را از يك سربالايي تيز بالا مي برد، همين كه به نوك سربالايي مي رسيد سنگ قل مي خورد پايين و مي افتاد توي دره. او دوباره پايين مي آمد و آن را هِن و هنِ كنان بالا مي بُرد.<br />فقط خدايان يادشان رفته بود كه سنگ به مرور زمان سائيده مي شود. زاويه ها و تيزي هاي سنگ كه دست هاي سيزيف را خونين و مالين مي كرد، در صد ساله ي اول مجازاتش صاف و صوف شد. گوشه كناره ها و كج و كوجي هايش در پانصد سالِ بعد صاف شد، طوري كه هل دادن پر زحمتش جايش را به قل دادن ساده داد. در هزاره ي بعد، تخته سنگ ها كوچك و كوچك تر شد و راه سقوطش به طرز چشمگيري هموارتر. عاقبت ديگر به ندرت مي شد اسم آن را تخته سنگ گذاشت. چيزي بيش از يك سنگريزه از آن باقي نمانده بود.<br />تازگي ها فكر بكري به ذهن سيزيف رسيده: سنگريزه را توي جيبش مي گذارد، و با كارت اعتباري، قرص هاي مسكن و داروهاي آرام كننده مي برد.<br />حالا هر روز صبح با آسانسور به طبقه بيست و هشتم ساختمان دفترش، روي قله كيفرگاهش مي رود، و شب ها دوباره پايين مي آيد.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19969153-113489919962985908?l=harfeaz.blogspot.com' alt='' /></div>تیمور آقامحمدیhttp://www.blogger.com/profile/13635828541085280424noreply@blogger.com0